โดย เจริญชัย ไชยไพบูลย์วงศ์
มนุษย์โหยกระหายความรัก
ใครสักคนที่ช่ำชองศิลปะแห่งการผูกรัก
รัก คือ การสบตา
มิใช่บทสนทนา
เมื่อรักบังเกิด เราหลงลืมตัวตนและห้วงคะนึง
เต็มตื้นไปด้วย “ชีวิต”
รอยจูบ ไวน์แดง เวลาแห่งการร่วมรัก
รุ่งอรุณ งานหนัก เคร่งขรึม
ตกเย็น ทรยศ ชู้รัก
หย่าร้าง เพียงเหตุว่านอกใจ
รัก ควรอภัยให้คนที่รัก
เพื่อจะอยู่ร่วมกันในราตรีสุดท้ายของชีวิต
เกลียดโกรธ ไม่สลักสำคัญ
รัก เท่านั้น ดำรงอยู่
หากหัวใจเย็นชา หมดรัก
เหตุผลร้อยแปด มิฉุดรั้ง
ฝืนใจภักดี ยิ่งปวดร้าวระบมใจ
รัก แปรเปลี่ยนเป็นมิตรภาพ
ไยมิตรภาพจึงไม่อาจแปรเปลี่ยนเป็น รัก ?
คู่รัก เกิดขึ้นหลายครั้งในห้วงชีวิต
หากความรักมีเพียงหนึ่ง
รักร้าว หัวใจสลาย ร่ำไห้
อย่างน้อยก็เคยมี “รัก” ให้จดจำ
หวานขื่นขมเตียงหักครืน
มิอาจเปรียบเศษเสี้ยวแห่งรักในทรงจำ
รักแท้ ล่องลอยในห้วงฝัน
“รัก” เท่านั้นก็เพียงพอ
ไม่มาก ไม่น้อย
จงออกเดินทางแสวงหา
เพื่อจะค้นพบความรักและมิตรภาพล่องลอยอยู่แล้วรอบตัวเรา