ยกตัวอย่าง “เกอิชา” ของญี่ปุ่น
เขามีการอบรมอย่างเข้มงวด ต้องเชี่ยวชาญในศิลปะ

ผมเห็นคนพูดเรื่อง Creative Economy เยอะมาก

ปัญหาคือ ทุกอย่างสร้างสรรค์หมด แต่ทรัพยากรมีจำกัด จะทำอะไรดี

เราต้องเน้นการค้นหา “รากเหง้าวัฒนธรรมไทย” ที่วิวัฒนาการเติบโตมาจนถึงปัจจุบัน
ผ่านแนวคิด “วัฒนธรรมศึกษา”

หลักสูตรในบ้านเราเน้นค้นหา “รากเหง้าผ่านอดีต” ซึ่งก็ดี แต่ควรจะผูกโยงกับปัจจุบันด้วย

เรื่องอาหารไทยนั้น ได้ข่าวว่า “สิงคโปร์” ได้นำไปใช้ขายทั่วโลก โดยทำรสชาติให้เป็นสากล นี่แหละเรื่องสำคัญ

“รากเหง้าวัฒนธรรมไทยที่มีความเป็นปัจจุบันและมีความเป็นสากล”

การแข่งขันฟุตบอลระหว่างเมืองเล็กๆ สองเมือง ในอังกฤษ
ทำให้ เมืองใหญ่อย่างกรุงเทพ หายรถติดได้
เพราะความจงรักภักดีใน ตราสินค้า ที่ีออกมาในรูป สโมสรฟุตบอล

ผมว่า ไม่เป็นเรื่องไกลตัวไปหรอก
อะไรที่เป็นไทย ๆ

อาหารไทย
นวดไทย
สมุนไพรไทย
ผู้หญิงไทย (ฮา)

เป็นอะไรที่ เอาไป ทำให้คนต่างชาติ “เสพติด” ได้เหมือนกัน

แต่ต้องขอย้ำตรงนี้ว่า นี่เป็นสมมติฐานของผมเอง สำหรับนักวิชาการด้านนี้ คงนึกไม่ถึงว่า “วัฒนธรรมศึกษา” จะกลายมาเป็นรากฐานของ Creative Economy

มันเกิดจากความสงสัยของผมว่า ทำไมอังกฤษและเกาหลีใต้ จึงได้ร้อนแรงเรื่อง Creative Economy เหลือเกิน

หรืออาจจะต้องเฉพาะคนใน “วงการ” ถึงจะเข้าใจได้อย่างถ่องแท้?