Practical Report Creative Radio ตอนที่ 1 “การเมือง ความรัก และชีวิตของผู้ยากไร้”

ประชาธิปไตย ไม่ใช่ระบบการเมืองที่เลวน้อยที่สุด หากเป็นระบบที่มี “ราคาถูก” ที่สุด

ยุคสมัยโบราณ ประชาชนก็มีสิทธิทางการเมืองพอสมควร ไม่ได้เลวร้ายเหมือนดั่งที่คาดคิดกัน โดยเฉพาะการลุกฮือต่อต้านผู้ปกครองที่ไร้สามารถ หากทว่า ปัจจุบันเราถูกล่อลวงให้พึงพอใจเพียง “หย่อนบัตร” เลือกตั้ง ในมุมหนึ่งก็เป็นเรื่องดี เพราะประหยัดเวลาและชีวิตเลือดเนื้อ เพื่อจะได้นำทรัพยากรไปใช้ในเรื่องที่มีความสำคัญกับชีวิตของแต่ละคน ที่น่าเศร้าก็คือ คนไทยส่วนใหญ่กลับเฉื่อยชาที่จะเร่งสร้างสรรค์อนาคตตามที่ฝันไว้ ทั้งที่มีเสรีภาพในการดำรงชีวิตมากกว่าอดีตอย่างมหาศาลยิ่ง

การติดป้ายหาเสียงเลือกตั้ง ไม่ใช่การนำนโยบายที่ดีเลิศมาแข่งขันกัน หากทว่าเป็นการเล่นกับจิตวิทยาของมนุษย์ที่ตัดสินใจเพียงแวบเดียว การสร้างภาพลักษณ์จึงสำคัญกว่าเนื้อหาสาระที่เข้มข้น บางคนยังไม่ได้เบอร์ผู้สมัคร ก็รีบวางแผ่นป้าย เพื่อชิงเป็น “รายแรก” ในใจลูกค้า

นักการเมือง ก็คือ ดารา ซึ่งภาพลักษณ์สำคัญกว่าชีวิตและตัวตนที่แท้จริง ดาราที่ลึกซึ้งเรียนจบปริญญาโท มักไม่ค่อยรุ่ง เพราะคิดมากเกินไป ไม่เข้าถึงประชาชน การศึกษาข้อมูลเพื่อเลือกตั้งให้ดีที่สุด ก็ไม่ต่างจากการอ่านหนังสือชีวิตดารา หากทว่าให้ความสนุกบันเทิงน้อยกว่า ที่สำคัญยังปรับใช้กับชีวิตไม่ได้ แต่เรื่องความรักของดารา ยังให้ประโยชน์และคติสอนใจชีวิตได้ดีกว่า

ผู้ใหญ่ที่เป็นห่วงว่าลูกหลานสนใจความรักมากกว่าการเมือง ก็อาจจะคิดผิด เพราะการเมืองไม่ได้ให้อะไรต่อชีวิต ยกเว้นจะศึกษาอย่างถูกวิธี

“ประชาธิปัตย์ เพื่อไทย ภูมิใจไทย” เปรียบประดุจดั่ง โค้ก เป็ปซี่ และคาราบาวแดง ดื่มอะไรก็ดับกระหายได้คล้ายคลึงกัน บางพรรคให้รสชาติหวานซึ้งกว่า หากบางพรรคก็โดดเด่นที่รสชาติซ่าเข้มข้น หากทว่าก็ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ

การหาเสียงเลือกตั้งก็เหมือน “โฆษณา” ไม่ได้กระตุ้นให้คนขบคิด หากปรารถนาเป็นคนฉลาดต้องหลีกหนีจากวงจรอุบาทว์นี้ เปลี่ยนมาเป็นการแสวงหาความรู้ด้วยตนเองอย่างถูกวิธี

หากปรารถนาศึกษาทางการเมือง ต้องข้ามให้พ้น “ภาพลักษณ์” ที่ถูกสร้างขึ้น ตัวอย่างเช่น พรรคนี้บริหารเก่ง แต่โกงมาก พรรคนี้พูดเก่ง แต่ทำไม่เป็น สิ่งที่ดีกว่าคือ การตั้งคำถามที่เป็นแก่นแท้ ไม่ติดกับภาพลักษณ์ฉาบฉวย เช่น ทำไมคุณทักษิณจึงขึ้นมาเป็นนายกรัฐมนตรีได้ยาวนาน ไม่ใช่เพียงเงินก็สามารถซื้อหาทุกสิ่งได้ ทำไมผู้มีอำนาจจึงหนุนคุณอภิสิทธิ์ให้ขึ้นมาเป็นนายกรัฐมนตรี ไม่หนุนคนอื่นที่รูปหล่อและการศึกษาดีทัดเทียมกัน ทำไมคุณเนวินที่เคยถูกยี้ จึงมีความสำคัญขึ้นมา

นักการเมืองไม่ใช่คนโง่ หากต้องพูดให้ง่าย เพื่อให้เข้าถึงใจชนชั้นล่าง ซึ่งเป็นคนส่วนใหญ่ของประเทศ บางครั้งต้องพูดให้คลุมเครือ เพื่อผลประโยชน์ของตนและพวกพ้อง ไม่แตกต่างจากแบรนด์สินค้า ไม่ต้องดีที่สุด หากต้องกระแทกโดนใจ และทำให้ลูกค้าซื้อ

คุณหวังอะไรจากสินค้าที่ซื้อ ก็ควรหวังเช่นนั้นกับนักการเมือง ยุทธศาสตร์ที่ดีกว่าคือ การสร้างสรรค์รายได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง เพื่อสามารถซื้อหาสินค้าได้ตามใจปรารถนา ไม่รอคอยความหวังล้มแล้งจากนักการเมือง ที่ไม่มีวันหยิบยื่นสิ่งใดให้ฟรี โดยไม่มีเงื่อนไขแลกเปลี่ยน

ศตวรรษที่ 21 เป็นสงครามแห่งข้อมูลข่าวสาร แฝงตัวมาตามโฆษณาสินค้า ป้ายหาเสียงทางการเมือง ผู้ชนะคือ ผู้ที่ตื่นตัว รู้เท่าทัน ตัดขาดตัวเองจากข้อมูลข่าวสารของศัตรู

3 กรกฎาคม 2554 วันเลือกตั้งตัดสินชะตา ประเทศไทยคงไร้ความหมาย หากประชาชนไทยไม่ “ตื่นรู้” และตัดตัวเองจากข้อมูลข่าวสารที่หลอกลวง

Podcast: Play in new window | Download