โดย The Red Road Project 2009
หลังจากเดินทางออกจากกรุงเทพ อาจิณโจนาธานเลือกเดินทางผ่านจังหวัดนครนายกเพื่อขึ้นเขาใหญ่ในวันรุ่งขึ้นที่จังหวัดปราจีนบุรี
ไม่รู้ว่าติดใจลูกสาวบ้านนี้หรือยังไงถึงได้ถ่อไปซุกหัวฟูๆถึงบ้านไชยเสนีย์ที่บ้านนอก เอ้ย! บ้านนา
แล้วค่อยมุ่งสู่ปราจีนบุรี แต่ไอ้การขึ้นเขาใหญ่ครั้งนี้ของอาจิณโจนาธานนับเป็นการปั่นจักรยานขึ้นเขาครั้งแรกเลยเดียว เพราะนอกจากสะพานปิ่นเกล้าแล้ว นายอาจิณยังไม่เคยปั่นขึ้นสูงกว่านั้นเลย
ระหว่างที่รอเจ้าของบ้าน เลยขอนั่งพักที่ร้านค้าใกล้ๆ คุณป้าเจ้าของร้าน ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าไอ้บ้าหัวฟู หอบจักรยานมานั่งอยู่ หน้าร้านนานสองนาน
แต่ไม่สั่งอะไรเลย !!!
แถมหน้าตาจะดูไม่น่าไว้วางใจสักเท่าไร แต่ป้าแกก็ใจดียื่นสปอนเซอร์ให้ เพราะดูจากปริมาณเหงื่อที่เสียไป บวกกับหน้าตาอิดโรย คงกลัวว่าถ้าเกิดเป็นลมเป็นแล้งไปอยู่หน้าร้านจะยิ่งแย่
คืนนั้นอาจิณโจนาธานเลยได้สปอนเซอร์ไปนอนกอด 1 ขวด
โดยที่ยังไม่รู้ว่าหนทางในวันรุ่งขึ้นสปอนเซอร์สัก 5 ขวด จะเอาอยู่รึเปล่า แล้วอาจิณโจนาธานก็เริ่มออกเดินทางต่อในเช้าวันรุ่งขึ้น
ดูแล้ววันนี้โชคท่าทางจะเข้าข้าง เพราะแม้ตอนเช้าแดดจะแรงไป แต่ตอนบ่ายฝนที่ทำท่าว่าตกอยู่ทุกเมื่อก็ไม่ตกลงมาสักที ทำให้อากาศเย็นสบายเหมาะแก่การ เข็น เอ้ย! ขี่จักรยานขึ้นเขาซะจริงๆ
ส่วนอาจิณโจนาธานวางแผนอย่างรัดกุม…แผนเดียวของเขา คือ ไปตายเอาดาบหน้า! ก็ดูเหมือนว่าจะยังไม่รู้ชะตาชีวิตตัวเองในวันนี้
พราะโทษฐานของการที่มัวแต่ติดใจลูกสาวบ้านนา กว่าจะมาถึงตีนเขาใหญ่ก็ปาเข้าไปเที่ยงแล้ว แต่อาจิณโจนาธานก็ยังหน้าชื่นตาบานสบายใจอยู่ เพราะแอบโบกรถขึ้นไป แต่พอขึ้นนั่งบนรถยังไม่ทันที่ตูดจะหายระบม
“จอด ๆๆๆๆๆ ๆๆ หยุดดดดดดดดดด +***+sfh–#$$gh–f!1”
ทำเอาทุกคนในรถตกใจนึกว่า มีช้างตกมันกำลังจะเหยียบรถอยู่ข้างหน้า อาจิณโจนาธานโวยวาย โหวกเหวก พอจะจับใจความได้แค่ว่า “จะลง จะปั่นขึ้นไปเอง”
ยังไม่ทันจะหายงง ก็เหลือบไปเห็นสิงห์จักรยานกำลังตั้งหน้า ตั้งตา ตั้งขาปั่นจักรยานขึ้นเขา เท่านั้นแหละทุกคนก็ร้องอ๋อ
“ที่แท้ ก็กลัวเสียฟอร์ม” ฮา…
เอาเป็นว่าพี่ชายตัวกลม ท่าทางใจดี แม้ตัวไม่ขาวเหมือนชื่อ (แซวเล่นนะพี่) คนนี้นี่แหละ แรงบันดาลใจในการปั่นขึ้นเขาของเค้า
แม้ว่าจะมีกำลังใจจากลูกสาวบ้านนา สปอนเซอร์ 1 ขวด และพี่ขาว แต่กำลังขามันจะไม่ได้ดังใจสัก เท่าไร กว่าจะพ้นแต่ละโค้ง นอกจะปั่น ก็ทำเอาต้องเข็น ลาก ดึง กันยกใหญ่ ไหนจะคนขี่รถ รถขี่คน หอบแฮ่กไปตามๆกัน (นี่ เพิ่งเขาลูกแรกนะคุณอาจิณ)
แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ทำสำเร็จจนได้ 20 กิโล เส้นทางทรหด เค้าก็ผ่านมาจนได้
พอถึงตอนนี้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอาจิณโจนาธานไปแอบโด๊ปยาบ้าที่ไหนมารึเปล่า เพราะคึกผิดปกติ ได้แต่ยืนยัน นั่งยัน นอนยันว่ายังไงวันนี้จะต้องข้ามเขาไปให้ได้ ทั้งๆที่ยังไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าเป็นยังไง
แต่คิดว่าลงเขามันคงสบายๆ ก็เลยต้องปล่อยเค้าไป
ส่วนเส้นทางลงเขา นายอาจิณเค้าบอกคำเดียวว่า “มันสสสสสสส์” นอกจากจะกดเบรกจนนิ้วแทบเป็นตะคริว ผ้าเบรกเองก็มีกลิ่นเหม็นไหม้ตุๆลอยมา แต่นั่นก็ไม่ใช่อุปสรรคของเค้า อุปสรรคอย่างเดียว อยู่ตรงที่หาที่พักไม่ได้ แม้เพื่อนคุณพ่อสมบัติเค้าจะใจดี ให้ที่ซุกหัวฟู แต่กว่านาย..อาจิณจะหาโรงแรม ออลซีซันเจอ.. พระอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว
ตอนนี้อาจิณโจนาธานได้ข้ามเขาใหญ่ ผ่านประตูสู่แดนอีสานแล้ว ยังไงก็จะขอส่งแรงใจไปให้ หวังว่านายอาจิณเค้าจะส่งข่าวคราวมาเรื่อยๆ
โชคดีมีชัยนะอาจิณโจนาธาน
หมายเหตุ : เยี่ยมชมเว็บของอาจิณโจนาธานได้ที่ http://www.arjinjonathan.com