@nutjubjub : ผมก็ปลื้มคำชมจากคุณ nut ต่ออีกทอดเนี่ยแหละครับ ^_^

@Anonymous : ข่าวร้ายคือดนตรีไทย มันยังไม่ไปถึงระดับโลก เหมือนศิลปะอื่นๆ คงต้องช่วยกันคิดว่าจะทำยังไงกันดีครับ

@Oakyman : ยินดีครับ

@Olahlah : เอ่อ บทความผมมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอครับ ฮา (อันนี้แซวนะครับ)

ผมไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญหรอกครับ เอาเป็นว่าเป็น “คนสนใจ” หรือ “มือสมัครเล่น” นี่สนใจด้านนี้บ้างก็แล้วกันนะครับ ถ้าให้พูดกันตรงๆ แม้ว่าพอลจะมีน้ำเสียงที่ดี เหนือกว่ามือสมัครเล่นในระดับเดียวกันไม่น้อย ผมคิดว่าคุณภาพของเสียงระดับพอล ยังไม่สามารถเทียบได้กับสุดยอดมืออาชีพอย่าง Pavarotti (หรือแม้แต่มืออาชีพรุ่นหลังอย่าง Andrea Bocelli) ได้ (งานในช่วงเข้าสู่วงการมืออาชีพ เฉพาะในคุณภาพเรื่องเสียงดีกว่าพอลในช่วงประกวดมาก) ลองชมการแสดงของ Pavarotti ในเพลงเดียวกันได้ที่ลิงก์ข้างล่างนี้ครับ

http://www.youtube.com/watch?v=VATmgtmR5o4

สื่อกระแสหลักไม่ได้เป็นปัจจัยเดียวที่ทำให้ “story” เรื่องนี้เป็นที่จับใจหรอกครับ (แม้จะต้องยอมรับว่ามันเป็นส่วนสำคัญอันหนึ่ง) เพราะสิ่งที่เขาพยายามแสดงออกมาจากส่วนลึกๆของพอล ในช่วงการประกวดนั่นแหละครับ องค์ประกอบหลายๆอย่าง (ดังที่ได้บรรยายไปในบทความ) มันเป็นส่วนผสมทำให้ “การแสดง” โดดเด่นจริงๆ ก็เหมือนกับที่ ไซมอน โคเวล สรุปตอนท้ายเทปน่ะแหละครับ

พอผมกลับไปดูคลิปแล้ว อ่านบทความอีกครั้ง อ่อ อย่างนี้นี่เอง!

ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกที่ฟังงานแบบนี้ระดับเชี่ยวชาญ(ผมไม่รูว่าคุณกานต์อยู่ในพวกนั้นหรือเปล่า) จะรู้สึกว่าเค้าเสียงดีจริงๆร้องดีจริงๆรึเปล่า? แต่ฟังแล้วสำหรับผมที่ไม่ค่อยได้ฟัง นานๆทีได้ฟัง ก็ขนลุกน่าดู(ปรกติงานแนวนี้ก็ทำผมขนลุกอยู่แล้ว) หรืองานแนวนี้ก็ทำทุกคนขนลุกอยู่แล้ว พอออกสื่อกระแสหลัก+ชีวิตเค้าดูน่าสนใจเลยจุดติดหรือเปล่า?

ดูซ้ำอีกทีก็ยังซึ้ง

@เจริญชัย : แหม comment ไม่เยอะมาก ผมอ่านของทุกคนอยู่แล้ว

@นพดล : ตอนเปิดคลิป ผมสัมผัสได้ถึงความเงียบขนาดแทบไม่ได้ยินเสียงหายใจ (เว่อร์ไปมั้ยเนี่ยครับ :p)

@ชีพธรรม : ยินดี และเป็นกำลังใจให้คุณไตรเสมอครับ ขอให้ประสบความสำเร็จดังที่ตั้งความหวังไว้นะครับ มีอะไรให้ช่วยเหลือยินดีเสมอ

นับถือ
ไตร.

เป็นบทความที่เยี่ยมมากครับ

ว้า คุณเม่น แย่งตัดหน้าไปก่อน

ไม่เป็นไร สหายร่วมทางเดียวกัน ผมยอมให้ 555