ความสนุกของมนุษย์ก็อยู่ตรงนี้แหละครับ
ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร

ชอบที่นำไปเปรียบเทียบกับนิยาย ที่พอเปิดไปตอนจบ ก็รู้แล้ว

ที่สำคัญ คนที่ดูเขาเถียงกันจะได้ประโยชน์ อันนี้จริงครับ

แต่คนที่เถียงกันก็อาจได้ประโยชน์เหมือนกันนะครับ เพราะดูอย่างเดียวอาจเข้าใจไม่ลึกซึ้งพอ

เอาเป็นว่า อย่าลืมติดตามกันต่อไปนะครับ

ถ้าตอบในมุมมองส่วนตัว

ผมคิดเอาจากประสบการณ์ของประเทศพัฒนา ไม่ใช่จากทฤษฏีซึ่งสมัยก่อนผมเชื่อมากกว่า

ผมสังเกตว่า สังคมประเทศพัฒนาก็มีการกดขี่มากมาย ก่อนหน้านี้

แต่พอประเทศรวยถึงระดับหนึ่ง มันเหมือนกับว่า คนเริ่มมีการศึกษามากขึ้น

เลือกนักการเมืองได้ดีขึ้น อะไรอื่นๆ ก็ดีขึ้นตาม

ทฤษฏีการพัฒนาอันหนึ่ง ถ้าจำไม่ผิดคือ trickledown effect เขาบอกว่า ปล่อยให้คนจำนวนหนึ่งรวยไปก่อน แล้วจะไหลไปสู่คนจน

ผมไม่เชื่อนะครับ สมัยก่อน แต่ทำไมหลักฐานเชิงประจักษ์ มันจึงเป็นอย่างนั้นก็ไม่รู้

ในประเทศพัฒนามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า ถ้าประเทศเราทำตามแล้วมันจะเป็นอย่างนั้นนะ

คิดแบบงี่เง่าหน่อย เมืองไทย มัวคอยขัดแข้งขัดขากัน กลัวคนนั้นโกง คนนี้โกง สุดท้าย มันเลยไม่มีคนรวยจริง พอไม่รวยจริง มันก็ไม่กระจายสู่รากหญ้า

ทักษิณ เหมือนจะพยายามทำแบบนี้ แต่ก็ไม่สำเร็จ มีหลายคนเชื่อว่า ปล่อยให้ทำไปดีกว่า โกงบ้างอะไรบ้างไม่เป็นไร แล้วสุดท้าย เราจะรวยขึ้น คนฉลาดขึ้น สุดท้ายหากทักษิณยังไม่ปรับปรุงก็จะอยู่ไม่ได้

แต่กรณีนี้ก็พูดยาก หลายคนก็กลัวว่า มันจะไม่เหมือนประเทศพัฒนาแล้วอีก มันจะกลายเป็นแย่กว่าเดิมอีก

ผมก็เชื่อว่ามันเป็นอย่างนั้นเหมือนกัน

สรุป สุดท้าย ผมเชื่อว่า สังคมมีวาระของมัน
ที่ก่อนหน้านี้ทักษิณ พยายามจะทำ แต่ไม่สำเร็จ ก็เพราะสังคมไทยยังไม่พร้อม
หากทักษิณ กลับมาชนะคราวนี้ แล้วทำสำเร็จ ก็อาจจะเพราะมันพร้อมแล้วก็ได้

555 คิดแบบง่ายๆ อย่างนี้ สบายใจดี

ผมเชื่อในกฏ 75 ปี ซึ่งผมเป็นคนคิดขึ้นมาคนแรก

2325
2398 (75-2)
2475 (75)
2552 (75+2)

ปีหน้าได้เห็นแน่
ส่วนจะเป็นใครแพ้ใครชนะ ต้องตามดูต่อไป

ผมเชื่อในกฏของดาร์วินว่า “ผู้ปรับตัวได้ดีกว่า คือ ผู้ชนะ”

แถมท้ายอีกนิดนึง ผมค่อนข้างเชื่อในทฤษฏี “คลื่นลูกที่สาม” นะครับ
แต่ต้องจับจุดให้ดีนะครับ

สังคมที่เข้าสู่คลื่นลูกที่สาม ไม่ได้วัดที่ GDP นะครับ
วัดที่ขนาดของการเข้าถึงข้อมูลข่าวสาร การผลิตข่าวสารที่มีคุณภาพ

ผมคิดว่า โมเดล บริษัทเดียว หรือหลายบริษัท รายย่อยหรือรายใหญ่
ตอนนี้ไม่สำคัญแล้ว เพราะเราข้ามพ้นยุคอุตสาหกรรม หรือคลื่นลูกที่ 2 ไปแล้ว

สำคัญสุดคือ สังคม ต้องมีข้อมูลข่าวสารที่สุดยอด หลากหลาย มีคุณภาพ
และมีการกระจ่ายทั่วกันในสังคม

หากเงื่อนไขนี้สำเร็จ จะมีบริษัท ทั้งเล็กและใหญ่ เติบโตขึ้นมาเอง

ไม่ต้องกลัวว่าสังคมจะโกงเยอะ ดูภาพโป๊ ฯลฯ

ขอเพียงข่าวสารมีคุณภาพ มีโอกาสเผยแพร่

เมืองไทยดีขึ้นแน่นอนครับ

CONFIRM

เรื่องแนวคิด Thailand inc. ที่สนับสนุนให้ประเทศมีบริษัทเอกชน เป็นเสาหลักๆมาก อย่าง เช่น Singapore หรือ USA

ประเด็นคือ ปัญหามันอยู่ที่การพยายามผูกขาดของบริษัทยักใหญ่หรือปล่าว? ที่มักจะคอยพยายามตัดแข้ง ตัดขาบริษัทขนาดกลาง รวมถึงขนาดย่อยไม่ให้เจริญเติบโต เช่น เข้าไปแก้กฎหมาย หรือ เข้าtake over ซะเลย การถือความได้เปรียบในเรื่อง economic of scale n’ scope ทำให้สามารถขายตัดราคาได้ เช่นกรณี ปตท. ที่กดราคา จนทำให้บางจากต้องถอนตัวจากธุรกิจ (จะว่าไป บริษัทเล็กๆเองก็ใช่ย่อย (ผมไม่มีข้อมูลว่าในเมืองไทยเป็นหรือป่าวนะครับ แต่ที่เมืองนอกนี่เยอะเลย) ที่พยายามทำให้บริษัทตัวเองมีชื่อเสียง เพื่อรอให้บริษัทใหญ่มา take over ไป..)

เรื่อง The Third Wave ก็ยังเป็นข้อถกเถียงกันอยู่ว่า เป็นการเข้าทางกลุ่ม neo – liberalism (ผมว่ามันเข้าเลยแหละ) หนังสือเล่มนี้พยายามจะบอกกับเราว่า “ท้ายสุดแล้ว จะไม่เกิดการผูกขาด แต่อำนาจจะถูกแยกส่วน ถูกแทนที่ด้วยวัฒนธรรมปลีกย่อย” ซึ่งใช้เป็นข้ออ้างพยายามผลักดัน เพื่อให้ประเทศต่างๆต้องเปิด free trade .. ยิ่งถ้าเรามองดูจากวิกฤตครั้งนี้ พิสูจน์ให้เห็นได้เลยว่า ตัวตลาดเองไม่สามารถควบคุมดูแลกันเองได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ที่จริง Toffler ออกหนังสืออีกเล่มหนังจากเล่มนี้ คือ Revolutionary Wealth ที่เหมือนกับจะมาขยายความเพิ่มเติมต่อจาก The Third Wave .. เขามองว่า ตลาดที่เท่าเทียมกันไม่มีอยู่จริงหรอก แต่ผมก็คิดว่า ตลาดเสรี ที่เขาอ้างถึง มันก็เป็นเพียงแค่อุดมคติของนักเศรษฐศาสตร์ เหมือนกัน มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะแยกตลาดออกจาก โครงสร้างสถาบัน ระดับประเทศต่างๆ…คือ ถ้าได้แนวคิดมาจากหนังสือเล่มนี้ ก็ต้องบอกว่า ละเลยประเด็นปัญหาที่สำคัญไปหลายประเด็น อีกทั้งยังมองโลกในแง่ดีเกินไปอีกด้วย..

แต่..ที่คุณก่อศักดิ์พูดก็เป็นข้อเสนอที่น่าเอาไปคิดต่อ รวมถึงการมองเห็นปัญหาที่เกิดขึ้น เช่น

-การเข้าไม่ถึงแหล่งเงินทุนของรายย่อยที่มีความสามารถ แต่ไม่มีหลักทรัพย์ (ถ้ามีแล้วจะไปกู้ทำพระแสงอะไร?) ควรดูที่แผนงานธุรกิจมากกว่า ว่าเป็นไปได้หรือทำได้จริงมากน้อยแค่ไหน รวมถึงติดตามผลการทำงานในระยะยยาว ไม่ใช่อนุมัติแล้วปล่อยตามยธากรรม

-การลดการผูกขาดของบริษัทใหญ่ๆที่เป็นเจ้าตลาด ปล่อยให้การแข่งขันเป็นไปอย่างเสรี(ตามกลไกตลาด) ไม่ใช่พยายามวิ่งเต้นออกกฎหมาย เพื่อเอื้อประโยชน์กับบริษัทตน(CP เองก็ทำประจำไม่ใช่หรือ?) … ผมกำลังฝันอยู่หรือป่าวหว่า ฮ่าๆ

ปล.โดยรวมแล้วชอบครับ.. :P