แต่ ณ ขณะนี้ โดยส่วนตัว ผมต้องขอประณามการก่อจลาจลของพวกเสื้อแดงก่อน และบรรทัดด้านล่างต่อไป เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผมไม่ใช่ในนามของ SIU

ผมขอประณามการก่อจลาจลของคนเสื้อแดง

ผมขอแสดงจุดยืนว่า การเรียกร้องทางการเมือง การแสดงออกทางการเมืองในลักษณะประท้วงโดยสันตินั้นเป็นเรื่องที่ยอมรับได้

แต่ไม่ได้หมายความว่าในนามของการเรียกร้องทางการเมืองหรืออุดมการณ์ดังกล่าว สามารถที่จะไล่ฆ่าใครก็ได้ที่เห็นต่างกลางเมือง ก่อจลาจล และจับประชาชนผู้บริสุทธิ์จำนวนมากเป็นตัวประกันในนามของรถแก๊สที่เปิดวาวล์ เตรียมความพร้อมที่จะระเบิดหรือสังหารคนจำนวนมากที่บริสุทธิ์ได้ตลอดเวลา ดังพฤติกรรมของผู้ก่อการจลาจลเสื้อแดงกระทำตลอดทั้งวันของเมื่อวาน (13 เมษายน 2552)

การกระทำดังกล่าวของกลุ่มเสื้อแดงนี้ มันไม่ต่างจากการกระทำของผู้ก่อการร้าย ที่อาศัยในนามของพระเจ้า จะไล่เข่นฆ่า หรือสังหารใครก็ได้ที่เห็นต่าง

การก่อจลาจลของพวกเสื้อแดงในสามวันที่ผ่านมาคือการกระทำเดียวกันกับผู้ก่อการร้าย

ผมจึงสนับสนุนและเรียกร้องให้รัฐบาลปราบปรามผู้ก่อการจลาจลอย่างรุนแรงตามขอบเขตของกฏหมายจะอำนวยให้

หรือถ้ารัฐ เช่นเจ้าหน้าที่ตำรวจวางเฉย ผมสนับสนุนการจัดตั้งของกองกำลังประชาชนจริงๆ เพื่อป้องกันตัวเอง

ไม่มีใครมีสิทธิจะไล่ฆ่าใคร ในนามของอุดมการณ์ ในนามของความเชื่อตนเอง

สีเสื้อที่สวม ไม่มีสิทธิ จะไปไล่ฆ่า หรือจับเอาชีวิตคนบริสุทธิ์จำนวนมากเป็นตัวประกัน เพื่อต่อรองทางการเมือง

ผมขอยืนยันว่ามนุษย์ทุกคนมีสิทธิและเสรีภาพโดยพื้นฐานและโดยธรรมชาติที่จะปกป้องชีวิตตนเอง ชีวิตของคนที่รักและทรัพย์สิน ไม่มีใครสามารถยกเอาอุดมการณ์หรือความเชื่อตลอดจนพระเป็นเจ้า มาไล่เข่นฆ่า ยึดเอาชีวิตของผู้บริสุทธิ์เป็นตัวประกันในความเชื่อ หรือเพื่อตอบสนองต่ออุดมการณ์ทางการเมือง

Banyan แปลว่า ต้นไทร นั้นถูกแล้ว แต่ไม่เกี่ยวอะไรกับ “บานเย็น” ครับ อ่านว่า “บันยัน” อย่างเช่นโรงแรม “บันยันทรี” เป็นต้น

เพราะความขัดแย้งทางการเมืองในประเทศของเรามันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรส่วนตัวกับผู้นำเอเชียตะวันออกเหล่านี้เลย

และโดยที่ภาวะของโลกในขณะนี้ไม่ปกติ เพระโลกกำลังเผชิญวิกฤติเศรษฐกิจครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง และบทบาทของภาครัฐ เป็นบทบาทเดียวในการกอบกู้เศรษฐกิจโลกได้ และบทบาทภาครัฐนี้จะต้องเป็นบทบาทของรัฐบาลในประเทศต่างๆที่จะร่วมมือกัน ไม่ใช่รัฐบาลของประเทศใดจะสามารถทำได้เพียงลำพัง ดังจะเห็นจากสหรัฐอเมริกาเองยังยอมรับว่าศัยกภาพของรัฐบาลสหรัฐเพียงประเทศเดียวไม่เพียงพอในการกระตุ้นเศรษฐกิจและเรียกร้องให้รัฐบาลประเทศอื่นๆร่วมมือกัน

ผมเสียดายโอกาสของเอเชียครั้งนี้จริงๆ มีปฏิญญาที่สำคัญหลายประการซึ่งจะมีส่วนในการสนับสนุนบทบาทของเอเชียให้ทะยานขึ้นมาเป็นแกนหลักของโลกได้ในอนาคต ซึ่งการล้มการประชุมครั้งนี้ คาดว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานกว่าที่จะสามารถเชิญผู้นำประเทศดังกล่าวมาร่วมประชุมกันอีกในอนาคต และเป็นไปได้ที่สหรัฐอเมริกาจะเข้ามาแทรกแซงโดยขอเสนอตัวเองเข้าร่วมประชุมด้วยซึ่งเท่ากับวาระของเอเชียจะถูกครอบงำโดยวาระของสหรัฐอเมริกาแทน ซึ่งผลที่สหรัฐอเมริกาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของการประชุมกับอาเซียนคือวาระหลักจะต้องสอดคล้องกับผลประโยชน์ของสหรัฐอเมริกาก่อนโดยไม่คำนึงว่าวาระหลักนั้นจะสำคัญต่ออาเซียนหรือไม่

ผมสมเพชกับความขัดแย้งทางการเมืองไทย เอาเถอะไม่ว่ามันที่จะมีที่มาจากความไม่พอใจกลุ่มการเมืองในประเทศไทย หรือองค์กรใด หรือสถาบันใดในประเทศใด

แต่วันนี้การเข้าไปล้มการประชุมอาเซียนมันไม่เพียงต่อส่งผลต่อภาพลักษณ์ของไทยในเวทีโลกเท่านั้นแต่มันทำให้ผู้นำเอเชียทั้งหลายคงจะต้องคิดแล้วว่าจำเป็นหรือไม่ที่จะต้องเดินไปพร้อมกับประเทศไทยและถ้าไม่ เอเชียจะทิ้งไทย และไทยคงจะต้องจมกับอยู่หล่มปลักของความแย้งทางการเมืองในประเทศ

ซึ่งเมื่อสาวไปเบื้องลึกที่สุดของความขัดแย้งทางการเมืองในประเทศไทยแล้ว มันก็ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับอุดมการณ์หรือหลักการประชาธิปไตยดังที่อ้างกันเลย

มันเป็นเรื่องผลประโยชน์ทั้งสิ้น และเมื่อแกนนำความขัดแข้งของกลุ่มการเมืองสมยอมประโยชน์กันได้ ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องที่จะต้องมีม๊อบกันต่อ

นี่คือเหตุผล ทำไม ไทยจึงต้องเรียกร้องประชาธิปไตยครั้งแล้วครั้งเล่าไม่จบไม่สิ้น

เพราะทุกครั้งที่อยู่เบื้องหลังการเรียกร้อง มันไม่ใช่เรื่องหลักการประชาธิปไตยเลย มันเป็นเรื่องผลประโยชน์ แต่คนที่ไปตายแทนและไปเจ็บตัวตลอดจนลำบากในการชุมนุมเป็นแค่เบี้ยหมากหนึ่ง ของแกนนำในการเรียกร้องผลประโยชน์หรือต่อรองกันทางการเมืองเท่านั้นเอง

ซึ่งสุดท้าย เมื่อการเจรจาต่อรองผลประโยชน์ที่ลงตัวระหว่างคู่ขัดแย้งทางการเมืองทั้ง 2 ฝ่าย ลงตัวและนำไปสู่การยุติการชุมนุม คนพวกนี้ พวกไปที่ชุมนุมจะไม่ได้หลักการประชาธิบไตย อะไรเลย เพราะในอนาคต เมื่อความขัดแย้งทางการเมืองปะทุขึ้น คนเหล่านี้ต้องกลับมาเรียกร้องในประเด็นประชาธิปไตยดังกล่าวไม่จบไม่สิ้นอีก

แต่ความเสียหายที่เกิดขึ้น เอาเฉพาะในวันนี้มันมากเกินพอที่จะให้ประเทศไทยถอยหลังไปอีกหลายต่อหลายปี โดยที่แกนนำของการชุมนุมหรือรวมทั้งคู่ขัดแย้งที่แท้จริงของพวกเสื้อแดงไม่ได้รับผลกระทบความเดือดร้อนใดๆเลยจากการดำเนินงานของพวกเสื้อแดงในวันนี้เลย เพราะคนทีได้รับความเดือดร้อนทีแท้จริงคือคนส่วนใหญ่ในประเทศ

แม้ส่วนตัวผมจะไม่พอใจอย่างมากต่อการกระทำของพวกเสื้อแดงในวันนี้เพราะได้ขยายขอบเขตความขัดแย้งทางการเมืองในประเทศไปสู่การเมืองระหว่างประเทศ ซึ่งไม่เป็นประโยชน์ใดๆท้งสิ้น แต่เมื่อคำนึงถึง “ความเขลาของสังคมไทยแล้ว” ก็ต้องจำใจที่จะบอกว่าในเมื่อสังคมไทยมีสติปัญญาระดับนี้ก็ต้องสมควรรับผิดชอบต่อความเสียหายระยะยาวต่อโครงสร้างเศรษฐกิจประเทศไทยแม้ว่าไม่ยุติธรรมเลยที่เมื่อหารเฉลี่ยความเสียหายจากการกระทำวันนี้แล้ว ผมประเมินว่าแกนนำของคู่ขัดแย้งทางการเมืองไทยในครั้งนี้แทบจะไม่ได้รับผลกระทบใดๆเลยแต่สำหรับคนส่วนใหญ่ของประเทศไทย ต่อจากนี้ไปคือความเสียหายในระดับหายนะที่จะต้องเผชิญ

ปกติใน Section Asia ของ The Economist จะมีเฉพาะรายงานเจาะลึกประเทศต่างๆ ที่ เขาคิดว่ามีความสำคัญพอที่จะหยิบขึ้นมาเป็นข่าว ซึ่งก็ต้องเลือกเอาเพราะพื้นที่มีจำกัด – ข่าวการประท้วงในไทยยังไม่ถูกหยิบขึ้นมาเลย เป็นไปได้ว่าเขามองเป็นเรื่องระยะยาว, ซึ่งผมก็มองแบบนั้น ยังเร็วไปที่จะพูดผลลัพธ์หรือการวิเคราะห์สถานการณ์ของ “ศึกสองทุน” ของเมืองไทยในเวลานี้

คอลัมน์แรกของ “ต้นไทร” ตั้งชื่อว่า “ใต้ร่มไม้ไทร” (In the shade of the banyan tree)

ทำไมต้องเป็น “ต้นไทร” ? The Economist อ้างอิงถึงแนวคิด pan-Asianism (กระแสเอเชีย) ของกวี – นักปรัชญารางวัลโนเบลชาวอินเดีย – รพินทรนารถ ฐากูร ในเวลานั้นเข้าใจว่าเขาพูดในลักษณะการต่อต้าน แนวคิด “จักรวรรดินิยม” และ “วัตถุนิยม” ของโลกตะวันตก ซึ่งอาจทำร้าย “จิตวิญญาณ” ของชาวเอเชีย ซึ่งก็ไม่แปลกเพราะในช่วงนั้นเขาเป็นคนหนึ่งที่รณรงค์ต่อต้านการปกครองของอังกฤษในอินเดียอย่างเปิดเผย และร่วมเคลื่อนไหวการประกาศเอกราชของประเทศอินเดีย

The Economist มองว่าการทะยานขึ้นครั้งใหม่ของเอเชีย มีลักษณะที่ต่างออกไปจากแนวคิดของรพินทรนารถ เขามองว่ามันมีความหลากหลาย แต่ก็มีความคล้ายกันอยู่ เขาจึงมองว่า “ต้นไทร” นั้นแทนที่ลักษณะเช่นนี้ของเอเชียได้ดีที่สุด

อย่างไรก็ตาม นี่ถือเป็นการยอมรับอย่างเป็นทางการของ The Economist ว่า ศักราชเอเชีย เริ่มต้นขึ้นแล้ว แม้ว่าจะยังไว้เชิงอยู่บ้าง (We have taken a while, but is this not, after all, to be the Asian century? We think probably so.)

บทความนี้พูดถึง การประชุมเอเชียซัมมิทที่กำลังจะเกิดขึ้นที่พัทยา (เช่นเดียวกับ The Leader ของ SIU) ในวันพรุ่งนี้ นี่เป็นสัญญาณว่า ทั้งโลกกำลังจับตาการประชุมครั้งนี้อยู่

It’s time for a column about half the world’s people

“พันธบัตรเอเชีย จะทำให้เงินออมของชาวเอเชีย ถูกย้อนกลับไปใช้ประโยชน์ในการลงทุนโครงสร้างพื้นฐานและการพัฒนาให้เกิด ประโยชน์กับประเทศเอเชียเอง ในด้านหนึ่งข้อเสนอเหล่านี้จะกระทบกระเทือนกับผลประโยชน์ของสหรัฐอเมริกา ซึ่งดำรงสถานะเป็นมหาอำนาจเดี่ยวของโลก”

ผมได้ยินแว่วมาว่า การประชุมที่จะมาถึงนี้ อาจมีเรื่องที่ยิ่งกว่า “พันธบัตรเอเซีย” อีกนะครับ ดังนั้น จึงยิ่งน่าจะกระเทือนผลประโยชน์ของสหรัฐยิ่งกว่าเดิม

ผมคิดว่า “จีน” เลือกที่จะเปิดเกมส์ได้สวยมาก เพราะในยามที่สหรัฐอ่อนแอทางเศรษฐกิจนั้น คงมีอำนาจและเวลาที่น้อยลงในการเข้ามาแทรกแซงเรื่องนี้ เพราะแค่แก้ปัญหาตัวเองก็เหนื่อยแล้ว

อยากย้ำให้เข้าใจอีกครั้งว่า ในตอนนี้นั้น “ผลประโยชน์ของสหรัฐ” ไม่ใช่ผลประโยชน์ของโลกอีกต่อไป เพราะ “จีน” ก็กลายเป็นผู้บริโภครายใหญ่เหมือนกัน

ยิ่งถ้า “เอเซีย” เชื่อมกันเองยิ่งขึ้น ก็อาจชดเชยแรงซื้อที่หายไปของสหรัฐอเมริกาได้ในระดับหนึ่ง

อย่าลืมว่า “จีน” ยังเป็นประเทศกำลังพัฒนา ตลาดภายในยังโตได้อีกมาก ที่สำคัญ รัฐบาลจีนมีเงินเหลือมากพอที่จะกระตุ้นเศรษฐกิจภายใน ซึ่งนอกจากจีนจะได้ประโยชน์แล้ว ประเทศในเอเซียที่ฉลาดในการเข้าไปร่วมก็อาจได้ประโยชน์ด้วย

แต่ทั้งหมดนั้น ก็ต้องเป็นแบบที่คุณกานต์ว่าไว้

“นี่จึงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ต้องการความกล้าหาญของผู้นำ ผลักดันให้เกิดความเปลี่ยนแปลง เพื่อผลประโยชน์กับประเทศ และภูมิภาคนี้ในระยะยาว”

สำหรับประเทศไทยนั้น มันไม่ใช่เพียง “ความกล้า” เท่านั้น แต่มันคือ “ความอยู่รอด” ของประเทศชาติเลยทีเดียว เพราะเศรษฐกิจเราอิงกับต่างประเทศค่อนข้างมาก

ต้องติดตามดูว่า “ผู้นำไทย” จะเล่นเกมเป็นหรือไม่ จะกล้าสลับขั้วไปทางจีนหรือไม่

หากยังจำได้ ในสมัยที่อเมริกา ถอนตัวจาก “สงครามเวียดนาม” และหันมาเปิดสัมพันธ์กับจีนนั้น ทำให้ประเทศไทยถูกโดดเดี่ยวในภูมิภาค ไม่มีพี่เบิ้มคอยคุ้มกะลาหัวนั้น

ผู้นำไทยในเวลานั้น ก็ฉลาดพอที่จะหันมาเปิดสัมพันธ์ทางการฑูตกับจีนบ้าง ซึ่งทำให้ประเทศไทยพอจะเอาตัวรอดจากคอมมิวนิสต์มาได้

แต่ผมก็ไม่คิดว่าไทยควรจะต้องพึ่งคนอื่นเสมอไป เพียงแต่เรายังเป็นประเทศเล็ก ดังนั้น จึงยังต้องขอความช่วยเหลือคนอื่น เพื่อนำมาพัฒนาประเทศให้แข็งแกร่งพอที่จะยืนได้ด้วยตัวเอง อย่างน้อยก็ในระดับเดียวกับ เกาหลีใต้

ไทยจึงไม่ควรนิ่งนอนใจ ทั้งการเร่งพัฒนาประเทศ และการหยิบยืมแรงจากเหล่ามหาอำนาจ