Marriage is the death of hope.
Woody Allen
ปรัชญาความรักของหญิงสาวย่อมแตกต่างจากชายหนุ่มราวฟ้ากับเหวลึก ขณะที่ผู้หญิงต้องอุ้มครรภ์ยาวนานถึง 9 เดือน จึงปรารถนาความรักใคร่ดูแลใจระยะยาว ผู้ชายกลับพ้นภาระทันทีหลังความใคร่ชั่ววูบผ่านพ้น ความรักกระชั้นสั้นจึงเป็นยอดปรารถนายิ่ง เพื่อที่จะเสาะแสวงหาห้วงอภิรมย์กับผู้หญิงคนใหม่ได้ไม่สิ้นสุด
ครั้นเมื่อความเจ้าชู้คึกคะนองของผู้ชายได้รับการปลดปล่อยเต็มคราบ จึงเริ่มหวนคะนึงถึงความสัมพันธ์ที่หวานซึ้งปวดร้าวทั้งมวล สุดท้ายจึงค้นพบว่าไม่ได้รับสิ่งใดเลยนอกจากความเปลี่ยวเหงาที่ว่างเปล่า
“ความรัก” ที่แท้จริงของผู้ชาย จึงเริ่มต้นเมื่อวินาทีแรกแห่งการตัดสินใจว่าจะอดทนดูแลฝ่ายหญิงอย่างจริงจัง เพื่อให้มั่นใจว่าลูกที่เกิดขึ้นมาเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตนไม่ผิดเพี้ยน และเพื่อให้วางใจได้ว่าเด็กน้อยที่เป็นประจักษ์พยานความรักจะมีชีวิตรอดสืบไปเบื้องหน้า
1. ความใคร่แบ่งปันได้ ความรักแบ่งปันมิได้
ความอยู่รอดของมนุษยชาติย่อมต้องพึ่งพาทั้งความรักและความใคร่ หากมีเพียงความรักที่สูงส่ง ชายหญิงย่อมไม่ยินดีผลิตลูกหลานมากมายเกินจำเป็น สุดท้ายเมื่อความอดอยากและภัยธรรมชาติครั้งใหญ่มาเยือน เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็ย่อมมีปริมาณและความหลากหลายน้อยนิดเกินไปที่จะผ่านพ้นวิกฤตได้ ในทำนองเดียวกัน ความใคร่ที่มากล้นย่อมผลิตลูกหลานเกินขอบเขตจำกัดแห่งทรัพยากร หากทว่ากลับไม่มีใครเต็มใจเลี้ยงดูประชากรเหล่านี้จนเติบใหญ่เลย
ชายหญิงที่ตัดสินใจใช้ชีวิตคู่ร่วมกันจึงต้องเพียบพร้อมทั้งความรักและความใคร่ หากทว่าความใคร่เป็นพลังหลากหลายมากล้นที่ไม่ยินดีอยู่ใต้บังคับของผู้ใด บางครั้งสามีที่รักจึงต้องลักลอบปลดปล่อยพลังพิศวาสนอกรั้วชายคาเป็นครั้งคราว ในขณะที่ภรรยาซึ่งมีภาระเลี้ยงดูทารกทุกครั้งที่ความรักผลิบาน ก็ยังปรารถนาลิ้มลองรสชาติแปลกใหม่ แม้ว่าจะสามารถยับยั้งใจไว้ได้ในนาทีสุดท้ายก็ตาม
ความหึงหวงของฝ่ายหญิงย่อมเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก หากทว่าธรรมชาติก็มีวิถีประนีประนอมให้พลังความใคร่และพลังความรักสมดุลกันได้ นั่นคือ ภรรยาจะยอมผ่อนปรนให้หญิงอื่นมาแบ่งปันความใคร่ทางร่างกายของสามีได้บ้างเป็นครั้งคราว หากทว่าจะต้องหยุดไว้ที่หน้าประตูบ้าน ไม่อาจล่วงล้ำเลยเถิดจนกระทั่งกลายเป็นความรักครั้งใหม่ที่จะมาเจือจานความรักเดิมให้จืดจางลง
ผู้หญิงที่หวังจะครอบครองทั้งความรักและความใคร่ ย่อมฝ่าฝืนกฎเกณฑ์แห่งความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์ สุดท้ายแล้ว ความใคร่ที่อดกลั้นไม่ได้ของเพศชาย ก็จะปะทุเป็นความเบื่อหน่ายเกลียดชังที่ไม่มีวันหวนกลับ ภรรยาที่แสนดีจึงต้องสูญเสียทั้งความรักและความใคร่ไปตลอดกาล
ในทำนองตรงข้าม ผู้หญิงที่ยินดีแบ่งปันความใคร่ให้หญิงอื่นได้เชยชมบ้าง ก็จะทำให้หัวใจลูกผู้ชายต้องปวดร้าวเพราะความละอายใจ ภายหลังจากความใคร่ที่ผิดบาปได้ผ่านพ้นไป ชายคนรักจะกลับมาพะเน้าพะนอเพื่อชดเชยกับสิ่งที่ได้กระทำไว้ หากฝ่ายหญิงสามารถสร้างประสบการณ์โรแมนติคหวาบหวามได้หลากหลายในห้วงยามนี้ ก็ย่อมเพิ่มพูนเกลียวรักระหว่างกันได้แน่นแฟ้นลึกล้ำขึ้น
ความใคร่ของผู้ชายย่อมอ่อนโทรมลงตามประสบการณ์และวัยเยาว์ที่ผ่านเลย หากทว่า ความรักที่สะสมไว้กลับมีแต่การเติบโตสุกงอม ในที่สุด ความรักย่อมได้รับชัยชนะ ความหอมหวานที่เฝ้ารอคอยมานานก็จะถึงเวลาเก็บเกี่ยวลิ้มรส
2. ผู้ชายที่ดี = คิดการใหญ่ + ใส่ใจรายละเอียด
ชีวิตคู่ไม่ใช่นิยายโรแมนติก การบ่มเพาะความใคร่ให้สุกงอมเป็นความรักย่อมต้องใช้เวลาที่ยาวนานเหลือแสน ดังนั้น ความสามารถของเพศชายในการแสวงหาทรัพยากรทั้งอาหาร ที่พัก เครื่องประดับ การพักผ่อนหย่อนใจ และอำนาจ จึงป็นสิ่งจำเป็นอันดับแรกของผู้หญิงในการเลือกคู่ครองเรือน
ศตวรรษที่ 21 ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องพึ่งพาผู้ชายอกสามศอกอีกต่อไป หากกระนั้น ความสามารถในการคิดการใหญ่และแสวงหาทรัพยากรมาเลี้ยงดูครอบครัว ก็ยังเป็นเครื่องพิสูจน์ว่า ผู้ชายคนนี้มีคุณสมบัติในการสร้างสรรค์ประสบการณ์ความรักร่วมกัน
“ลูกเศรษฐี” ย่อมเป็นที่ปรารถนาของผู้หญิงโดยส่วนใหญ่ เพราะได้ทั้งความหนุ่มแน่นและมั่งคั่งร่ำรวย หากทว่า ความรักที่ดีย่อมต้องใช้ประสบการณ์ทั้งในยามสุขสมและยากไร้เป็นวัตถุดิบ ความสุขสบายที่เคยชินของลูกเศรษฐี จึงย่อมไม่อดทนเพาะสร้างความรักกับใครอย่างจริงจัง โดยเฉพาะเมื่อวัยสาวที่งดงามได้ร่วงโรยไป
ในทางตรงกันข้าม คู่ชีวิตที่สร้างธุรกิจหรือความสำเร็จมาร่วมกัน ย่อมผลิตความรักที่กลมกล่อมขึ้นมาจากรอยยิ้มและคราบน้ำตา สุดท้ายแล้ว แม้ผู้ชายที่สุขสบายจะแอบไปมีบ้านเล็กบ้านน้อยมากมาย แต่ก็ยังไม่อาจลืมเลือนประสบการณ์ที่ดีงามกับภรรยาหลวงได้เลยตลอดชีวิต
เศรษฐีชราที่พึ่งสูญเสียภรรยาคู่ทุกข์ยากไปตลอดกาล ย่อมเต็มไปด้วยความขมขื่นระทมใจ จึงเปิดโอกาสให้หญิงสาวคนใหม่ได้เข้ามาเยียวยาหัวใจ ในที่สุดก็แปรเปลี่ยนเป็นความเห็นอกเห็นใจและผูกพันที่ยาวนาน
นี่อาจเป็นความรักฉบับพิสดารที่สุด เพราะเราไม่อาจแน่ใจได้ว่า ความรักครั้งนี้เป็นเพียงตัวแทนของภรรยาที่ลาจากไป หรือเป็นความรักครั้งใหม่ที่เกิดจากความซาบซึ้งใจในเรื่องเล่าของชายชราซึ่งเต็มไปด้วยประสบการณ์หวานล้ำ
ธรรมชาติได้สร้างผู้หญิงให้มีอารมณ์ที่อ่อนไหวแปรปรวน มีจุดสุดยอดที่หลากหลายซ่อนเร้นอยู่ตามร่างกายส่วนลึก ก็เพื่อช่วยผู้หญิงในการคัดเลือกผู้ชายที่ใส่ใจในรายละเอียด เต็มไปด้วยน้ำอดน้ำทนในการประคับประคองความใคร่ เพื่อที่จะรอคอยไปถึงวันสุกงอมแห่งความรักร่วมกัน
ผู้หญิงที่มีโอกาสในการร่วมชีวิตคู่น้อยครั้งกว่าผู้ชาย จึงต้องชาญฉลาดในการเลือกผู้ชายอย่างใจเย็น โดยเฉพาะการแยกแยะให้ได้ระหว่างผู้ชายที่ร่ำรวยเพราะมรดกหรือบุกบั่นสร้างกิจการขึ้นมา หากทว่าความรักก็ยังต้องอาศัยจิตใจที่ละเอียดอ่อนลึกซึ้ง ในการพัฒนาอารมณ์โรแมนติกจากหลากหลายมิติชีวิตที่ผ่านเข้ามา เพื่อเดินทางไปสู่ความรักที่จะไม่มีวันแยกจากกันตลอดกาล
3. ความรักที่แท้ย่อมไม่มีคำว่า “เปลี่ยวเหงา”
ความรัก เป็นพัฒนาการของสัตว์ชั้นสูงเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการดำรงเผ่าพันธุ์ อย่างไรก็ตาม มนุษย์กลับรังสรรค์ความรักได้อลังการเกินไกลกว่าเพียงกลไกสืบพันธุ์
มนุษย์สามารถพัฒนาเทคโนโลยีและความรุ่งเรืองทางวัตถุ เพราะมีมันสมองที่ซับซ้อนล้ำเลิศ หากทว่า ต้นทุนที่ต้องจ่ายออกไปก็คือ ความปวดร้าวที่ลึกซึ้งซับซ้อน ตั้งแต่ความชอกช้ำเพราะรักที่ไม่สมหวัง ความผิดหวังกับอุดมคติทางการเมืองที่ไม่มีวันเป็นจริง ไปจนกระทั่งถึง ความเปลี่ยวเหงาท่ามกลางมิตรสหายที่รุมล้อม
ความใคร่ทำให้ชายและหญิงหลอมรวมดูดดื่มกันได้เพียงชั่วเคี้ยวหมากแหลก ยิ่งความใคร่รุนแรงเท่าใด ความเปลี่ยวเหงาที่ตามมาภายหลังก็ยิ่งหลอกหลอนทบทวีคูณ หากทว่า ความรักที่เป็นประสบการณ์ทางใจย่อมมีวิถีที่แตกต่างไป นั่นคือ ภาพความทรงจำที่มีร่วมกันในระยะเริ่มต้นย่อมพร่าเลือนและเปราะบาง หากทว่ายิ่งเวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใด ประสบการณ์ที่หลากหลายจะร่วมกันเคี่ยวกรำความทรงจำของทั้งคู่ให้หลอมรวมเชื่อมร้อยจนถึงอณูสุดท้าย ซึ่งจะไม่มีคำว่า “เปลี่ยวเหงา” ผุดขึ้นมาในใจตลอดกาล
การสร้างประสบการณ์ที่เรียกว่าความรัก จึงไม่ได้เป็นภารกิจที่สนุกสนานเหมือนกับความใคร่ที่มาเร็วเคลมเร็ว หากทว่าจะต้องอาศัยความวิริยะระหว่างคู่รักที่ยืดเยื้อยาวนานในการต่อสู้กับอุปสรรคปัญหาที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ตั้งแต่การเลี้ยงดูลูกน้อยให้เติบโตเป็นคนดี การตัดสินใจใช้จ่ายเงินทองอย่างระมัดระวัง ไปจนกระทั่งถึง การสร้างบรรยากาศโรแมนติกให้เกิดใหม่ทุกวัน เพื่อที่จะกระชับอารมณ์และความทรงจำของความรักให้ฝังตัวแน่นหนายิ่งกว่าเดิม
นักการเมืองและนักธุรกิจพันล้านย่อมมีผู้หญิงอยู่เบื้องหลัง บางทีอาจไม่ใช่ว่ารัฐบุรุษเหล่านั้นต้องการคำปรึกษาที่ชาญฉลาด หากทว่ากลับปรารถนาสัมผัสปลอบโยนที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกซึ่งเพียงสบตาก็เข้าอกเข้าใจกัน
“ผู้หญิงอย่าหยุดสวย” ย่อมเป็นคำกล่าวที่ถูกต้องที่สุด หากทว่าความสวยของผู้หญิงจะต้องพัฒนาไปตามวัย หากผู้หญิงหยุดยั้งรูปแบบการแต่งตัวไว้ที่อายุสามสิบเพราะคิดว่าจะช่วยสร้างแรงดึงดูดทางเพศให้กับผู้ชาย ก็อาจเป็นความคิดที่ผิดพลาดได้ เพราะเท่ากับขัดขวางพัฒนาการของความรักให้ติดตรึงไว้กับประสบการณ์ในวัยสามสิบเท่านั้น
ความรักที่ไม่สามารถหลอมรวมอารมณ์และความทรงจำแบบใหม่ได้ ย่อมเหี่ยวเฉาร่วงโรย และไม่มีวันผลิบานเป็นความรักที่สมบูรณ์แบบได้เลย
ในขณะเดียวกัน ผู้ชายที่เข้าใจผิดว่าความใคร่ชั่วครู่ยามกับผู้หญิงคนใหม่ คือ ความรักที่จริงแท้ ก็ย่อมต้องทบทวนถามตัวเองให้หนักหน่วง เพราะถึงแม้ผู้หญิงคนใหม่อาจจะรักหัวใจของชายชราอย่างแท้จริง หากทว่าประสบการณ์ที่สะสมร่วมกันไม่นานนักก็ย่อมไม่สามารถแทนที่แม่ของลูกตัวจริงซึ่งผ่านทุกข์สุขร้อนหนาวในทุกฤดูกาล สุดท้ายเมื่อหวนระลึกได้ก็สายเกินกาล ผู้ชายที่ทำดีมาชั่วชีวิตจึงต้องพบกับความเปลี่ยวเหงาเพราะขาดคู่เคียงชีวิตที่รู้เท่าทันทุกอย่างในตัวเรา
ความใคร่และความรักในบางครั้งก็เสริมประสานกัน หากทว่า ในบางครั้งก็ต้องแยกให้ห่างจากกันอย่างชัดเจน นี่คือ ความละเอียดอ่อนซึ่งคู่รักที่ประสบความสำเร็จจะต้องทดสอบและผ่านพ้น
ความรัก จึงเป็นภารกิจสูงส่งที่คนธรรมดายากจะแบกรับยิ่งนัก หากทว่า ชายหญิงใดที่สามารถประคับประคองจนกระทั่งถึงวันสุดท้ายของชีวิต ย่อมได้รับรางวัลตอบแทนยิ่งใหญ่ ซึ่งคุ้มค่ากับที่ถือกำเนิดเกิดมา