หรืออาจจะพิจารณาประเทศอย่างดูไบ (ซึ่งเป็นรัฐๆหนึ่งในสหรัฐอาหรับอิมิเรตส์) แม้ว่าจะมีทรัพยากรล้ำค่าอย่างน้ำมัน แต่ตอนนี้เขาก็เริ่มคิดถึงอนาคตอีกยี่สิบปีข้างหน้าเมื่อทรัพยากรน้ำมันถูกใช้หมดไป เขาคิดว่าจะเริ่มเปลี่ยนสภาพเศรษฐกิจที่อิงกับการส่งออกน้ำมัน ไปเป็นเศรษฐกิจการบริการในด้านต่างๆ และการท่องเที่ยวเป็นหลัก (ลองอ่านเพิ่มเติมที่ http://www.bloggang.com/viewblog.php?id=hanzo&date=21-09-2007&group=10&gblog=11

อาจจะมีข้อถกเถียงอยู่บ้างว่า การพัฒนาประเทศในแนวทางที่ไปแอบอิงอยู่กับวัตถุนิยม (แบบสิงคโปร์ และดูไบ) จะเป็นการไม่พอเพียงหรือไม่ จะเป็นการเพิ่มเติมกิเลสให้กับมนุษย์หรือไม่ แต่เราก็ต้องพิจารณาความเป็นจริงของโลกว่า มีการพัฒนาไปข้างหน้าและสำหรับประเทศใดที่ปิดตัวเองไม่รับการเปลี่ยนแปลงของโลก (หรือที่คุณเจริญชัยบอกในประเด็นเรื่องโลกาภิวัฒน์) ก็จะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง นั่นเป็นสิ่งที่ประชาชนและรัฐบาลประเทศนั้นๆ จะต้องพิจารณาให้ถ่องแท้ว่าต้องการให้ประเทศเป็นเช่นนั้นจริงๆ หรือ

ไม่ว่าจะเลือกเส้นทางการพัฒนาของประเทศอย่างไร ก็ต้องทราบว่าทุกอย่างมีต้นทุนที่ต้องเสียไป อยู่ที่ว่าเราเข้าใจอย่างถ่องแท้หรือไม่ว่าสิ่งที่เรากำลังทำอยู่นั้นคืออะไร จะได้รับอะไร และเสียอะไรไป ไม่ใช่ฝากความหวังไว้กับโชคชะตา หรือศรัทธาที่ไม่มีเหตุผลกำกับ

คุณเจริญชัย : ที่ว่ามานั้นผมเห็นด้วยครับ

Dr. Surachai : ขอบพระคุณและยินดีต้อนรับสำหรับการเข้ามาเยี่ยมชมครับ หากมีข้อชี้แนะอะไร หรือเห็นว่ามีประเด็นไหนที่ขาดตกบกพร่อง ก็อยากรบกวนให้เขียน comment ลงให้ด้วยนะครับ เราจะได้นำไปปรับปรุงให้สมบูรณ์ยิ่งๆ ขึ้นไปครับ

ข้อมูลต่างๆมีประโยชน์ในแง่มุมทีดีกับคนอ่าน

ผมขอเสริมประเด้นเดียว คือ ไม่ว่าจะมีมหาอำนาจฝ่ายใดหนุนหลัง สิ่งที่รัฐบาลจะประมาทไม่ได้คือ โลกาภิวัตน์

การใช้กำลังทหารปิดหูปิดตราประชาชนมานับสิบๆปี ไม่อาจเป็นยุทธศาสตร์ที่ถูกต้องอีกต่อไป
โลกเปลี่ยนไปแล้ว
หากต้องการรักษาอำนาจไว้ต่อไป จะต้องมีการปฏิรูปบางประการ

Change or die

ผมอยากทราบว่า ประเทศเล็กๆที่กำลังพัฒนา(ไปเรื่อยๆไม่มีว้นได้เป็นประเทศที่พัฒนาแล้ว เพราะโดนพวกพัฒนาแล้วกดหัวอยู่) เช่นไทยและ พม่า จะมียุทธฑสาสตร์ในการเอา ตัวรอดอย่างไร?

เนื่องด้วยความปั่นป่วนวุ่นวาย บางครั้งในภูมืภาคเราก็เกิดจากเหตุ ปัจจัยภายนอก เช่น การเข้าแทรกแทรงในหลายๆด้านจาก อเมริกา