เกิดอะไรขึ้น ทำไมผู้ชมเวปของเราหายไปไหนหมด
ไม่เห็นส่งเสียงตอบรับกันดังสนั่นเหมือนเดิมอีกเลย

หรือเวปเรากลับไปสู่ยุคมืดเหมือนเดิมอีกแล้ว

เฮ้อ
เศร้า

อยากให้มีคนตั้งหลักที่จะทำให้ไทยนั้นมีชื่อเสียง แต่ กลับไปให้ความนิยมของประเทศเพื่อนบ้านจนเกินไป
นี่ก้อเป็นปัญหาสังคม ของวัยรุ่นที่ไม่ช่วยเหลือ สังคมจริงๆ

อยากให้คนไทย รักคนไทยด้วยกันเอง

อยากให้นักการเมืองทุกคน หันหน้าเข้าหากัน เพื่อปรึกษากันมากกว่าที่จะมา แย่งที่นั่งกันเอง

ขอขอบคุณค่ะ ที่ให้ที่ระบาย มา ณ ที่นี้

ขอโทษทีครับ พอดีช่วงนี้ไม่ได้ไปจัดรายการ เพราะเวลาจะต้องอุทิศให้การต่อสู้ทางการเมือง (ทั้งๆที่รายการเราไม่เกี่ยวกับการเมือง 555)

ผมพยายามจะหาคลื่นวิทยุ หรือโทรทัศน์ อื่นๆ ควบคู่ไปด้วย เพื่อตอบสนองศรัทธาผู้ฟัง
แต่หายังไม่ได้ ช่วงนี้ก็ยุ่งมากๆๆ

ขอบคุณที่ถามถึงครับ

นี่ไงพี่บิ๊ก … http://www.listen2myradio.com … เว๊บไว้เป็น server วิทยุรองรับได้ 500 คน ใช้ไม่ยาก ลงไดร์เวอร์ sopcast ก็ใช้ได้แล้ว ลองศึกษาดูแล้วกันครับ

ขออภัยล่วงหน้า
โดยส่วนตัวผมว่า บทวิเคราะห์การเมืองชิ้นนี้ มีแต่น้ำครับ
ประเด็นหลักเรื่องสองไม่เอา ก็ไม่ค่อยชัดในรายละเอียด
ผมคิดว่าหลักๆ คุณกานต์ อาจจะไม่ได้สนใจสองไม่เอามากนักด้วยซ้ำ
ผมอ่านแล้วรู้สึกว่า ไม่ได้อะไรเท่าไหร่
ในเรื่องเศรษฐกิจ บางเรื่องไกลเกินและไม่ค่อยได้ประโยชน์
สรุปในความคิดผม สำหรับบทความนี้
คือ ไม่น่าสนใจ

ผมไม่ได้เป็นคนเขียนเรื่อง ยุทธศาสตร์สองไม่เอา โดยตรง แต่งานชิ้นนี้เป็นผลสังเคราะห์ร่วมของทีมงานครับ

ความจริงถ้าคุณ nutjubjub จะกรุณาสักนิดหนึ่ง เนื่องจากผมช่วยเขียนในส่วนการเมืองอยู่ไม่น้อย ก็อยากจะให้ช่วยกรุณาชี้แนะว่า ที่ว่ามีแต่น้ำนั้นเป็นอย่างไร และมุมมองคุณเห็นแย้งในลักษณะอย่างไร ผมจะได้ปรับปรุงให้ดีขึ้นในครั้งต่อไป

ผมมีความคิดอยากจะอธิบายอยู่ แต่เกรงว่าอาจจะยังไม่เข้าใจคำวิจารณ์ได้ดีพอ เลยอยากทราบรายละเอียดให้ดีเสียก่อน

อย่างไรก็ตามผมก็ขอขอบคุณที่ช่วยให้ความเห็นแบบตรงไปตรงมาครับ

ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะตำหนิ แต่พอดีเมื่อวานมันส์มือไปหน่อยเลยดูเหมือนแรง ขออภัยด้วยครับ
ที่ผมคิดว่าน้ำ เพราะอ่านหนังสือพิมพ์เอาก็ได้ครับ เลยรู้สึกอ่านแล้วไม่ได้อะไร
ผมคงไม่มีความสามารถพอจะวิเคราะห์ได้ดีนัก แต่ไม่อยากให้คิดว่าแค่เข้ามาแต่ตำหนิเฉยๆ
เลยต้องอธิบายตามแต่สติปัญญาที่มีนะครับ

1 ความเสี่ยงในการแตกหัก ส่วนตัวคิดว่ามันจะมากขึ้นเรื่อยๆ ฝ่ายหนึ่งไม่ยอมแน่ อีกฝ่ายก็ยังหาทางยุติสถาณการณ์ไม่ได้ อันนี้รู้ๆกันอยู่ สุดสูงสุดผมว่ายังไม่ถึงนะ แค่จุดอันตรายเฉยๆ จุดสูงสุดอยู่ที่อยู่ที่ไพ่สุดท้ายของอดีตนายกมากกว่า ผมวิเคราะห์ว่าคุณสมัครและคุณเฉลิมไม่มีนำยาและใจไม่ถึงครับ

2 การเมืองสูง ผมพอจินตนาการได้ แต่ไม่น่าเกี่ยวครับ ทหารที่ไม่เล่นด้วยผมว่าเพราะใจหนึ่งเอาใจช่วย พธม มากกว่าและไม่อยากเปลืองตัว ที่จะเกี่ยวกับการเมืองสูงผมว่าไม่ใช่ประเด็นมากเท่าไหร่ ส่วนตำรวจถ้าสั่งก็ทำแต่ที่ไม่ทำเพราะทำไปก็แพ้

3ลักษณะคนเข้าร่วม ผมว่ามันมีรายละเอียดมากกว่านั้น มีทั้งคนออกและคนเข้า ข้อ3นี้ผมว่าวิเคราะห์ไม่ครบ

4พรรคร่วมขู่ไหม ผมว่าถ้าเห็นท่าไม่ดีก็ถอนได้ครับ ดูกระแสอยู่ พรรคอย่างชาติไทย และเพื่อแผ่นดิน ถ้าใน พปช มีแตกคอ ผมว่าก็ย้ายแกนได้โดยอาจจะดึงบางคนมา แต่โอกาสเกิดยาก ยังไงก็ตามผมว่าไม่ใช่ขู่ครับ แต่เกาะกระแสมากกว่า เผื่อเปลี่ยนทางก็มีการปูไว้แล้ว แต่ตอนนี้ก็อยู่ไปก่อนรอดู สถาณการณ์ อันนี้อ่านข่าวเอาก็พอรู้ว่า พวกนี้ไม่มีอะไร

5.ใครได้ใครเสีย ผมเห็นด้วยว่า สถาณการณ์ยังไม่สุกงอม แต่คงต้องทำเพราะ 1 สนธิเงินหมด 2ถ้าแก้รัฐธรรมนูธ สำเร็จ คุณทักษิณก็รอด พธม จะแพ้ยาวเลย ดังนั้นแม้ไม่สุกงอมก็ต้องออกมา
คำถามในใจผมคือ ทำไม กรณีคุณจักรภพ ออกแล้ว และการแก้ไขก็ถูกเลือน ถึงยังคงทู่ซี้อยู่ต่อทำไมไม่พักไปก่อน อันนี้ไม่แน่ใจครับว่าทำไม แต่คุณสนธิคงมีอะไรบางอย่างทำให้ต้องสู้ครั้งนี้แล้วเอาให้จบ อาจจะเรื่องคดีในศาสหรือเปล่าไม่แน่ใจ
จากข้อ5นี้เองที่ผมผิดหวังบทความชิ้นนี้ ทำให้เหมือนมีแต่น้ำ
คือจากที่สรุปว่า พธม จะค่อยๆซาไปเพราะ คนชั้นกลางไม่เอาด้วย แต่ผมไม่คิดแบบนั้นตั้งแต่แรก คนชั้นกลางอาจจะไม่เอาด้วย แต่astv ปั่นกระแสเก่ง ผมว่าดูถูก พธม มากไป แต่ พธม ก็เดินเกมได้ไร้สติมาก ในความคิดผม ผมอยากรู้ว่าเบื้องหลังคืออะไร และคุณทักษิณเตรียมความพร้อมเรื่องคดีของตัวเองมากแค่ไหนถ้าต้องขึ้นศาลเดือน กรกฏาคม

6 จบยังไง
ในระดับสังคมแตกแยกอยู่และจะแตกแยกมากขึ้นต่อไป อันนี้รู้ๆอยู่
ในระดับหัว ผมคิดว่า
เป้าหมาย พธม คือ ลากคุณทักษิณขึ้นศาลแบบไม่แก้ รัฐธรรมนูธ
เป้าหมาย พปช คือ แก้รัฐธรรมนูธ ปลดล๊อก ทุกอย่าง
เป้าหมาย พรรคร่วม หาเงิน
เป้าหมายคุณสมัคร หาเงินก่อนเกษียณ
เป้าหมายคุณเฉลิม สร้างconectionและโชว์ผลงานให้นาย
เป้าหมายคนใน111 ก็หาทางปลดล๊อก ถ้าไม่ได้ก็เข้าข้างคนชนะ

เรื่อง ลบหลู่เบื้องสูง เรื่อง เขาพระวิหาร ก็สร้างให้มีstory ไปเรื่อยๆหมดกรณีเขาพระวิหาร เดี๋ยวก็มีอันใหม่ได้
การดึงมวลชน ดูจาก สื่อหนังสือพิมพ์ แตกเป็นสองขั้วชัดเจน ไทยรัฐ ยังยืนสองทาง nation มาทางพธม เดลินิวส์ มาทาง พธม มติชน กั๊กๆ ไทยโพสท์ พธม posttoday อันนี้ไม่แน่ใจ วัฐฐะ รัฐบาล
ส่วนใหญ่เข้าข้าง พธม ส่วนน้อยเข้าข้าง รัฐบาล
มวลชน ส่วนใหญ่ข้างรัฐบาล แต่คนส่วนใหญ่ก็ไม่มีพลัง
มวลชน พธม ส่วนน้อย แต่เรียกได้สั่งได้ คนนำม๊อปพธมเก่งกว่า ของรัฐบาล เช่น นปก และกลุ่มอื่นๆ
6.1 ไม่ทราบ คุณจำลองคงพยายามทำ แต่ไม่น่าจะสำเร็จ
6.2 อันนี้คุณสนธิชอบใช้ แต่แนวโน้มส่วนตัวผมว่ายังไม่น่าสำเร็จเช่นกัน
6.3 อันนี้ยิ่งเลือนลาง
ทัศนะ ส่วนตัวขออภัยที่เหมือนไม่เห็นด้วยครับ

คุณ nutjubjub สุดยอด
ชัดเจน ตรงประเด็น แหลมคม

SIU ควรจะเชิญ คุณ nutjubjub มาร่วมทีมแล้วเรียนรู้จากเขานะครับ

ส่วนผมเองเข้ามาอ่านดูนานๆครั้ง ก็รู้สึกเช่นเดียวกับคุณ nutjubjub แต่ด้วยว่าด้อยกว่าในภูมิปัญญาเลยไม่รู้จะแสดงออกยังไง

ผมขออธิบายเพิ่มในส่วนของการวิเคราะห์การเมือง :

ผมมอง phase ของความขัดแย้งครั้งใหม่เป็น 3 phase

phase แรก คือเริ่มจากตอนพันธมิตรออกมาจัดสัมมนาที่ธรรมศาสตร์ และมาจบที่พันธมิตรเคลื่อนไปที่สะพานชะมัยมรุเชฐในวันศุกร์ที่ผ่านมา ความเสี่ยงในการแตกหักที่ผมระบุถึงในข้อ 1 ของจดหมายข่าว ก็คือความเสี่ยงใน phase นี้ครับ ซึ่งผมมองว่าหลังจากนี้ไปจนถึง phase สองจะไม่มีความเสี่ยงเรื่องการใช้กำลังมากนัก (เพราะเรื่องนี้ต้องอาศัยตัวแปรของทั้งสองฝ่ายคือฝ่ายพันธมิตรฯ และฝ่ายรัฐบาล ถ้ามีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งระวังไม่ให้เกิดความรุนแรง ความเสี่ยงตรงนี้ก็จะลดลงไป)

(วันศุกร์มีคนโทรมาหาผมหลายคน ขอให้ผมประเมินสถานการณ์ หรือแม้แต่ใน mailing list practical utopia : http://groups.google.com/group/practical-utopia?hl=en ก็มีคนมาถามเหมือนกันว่าจะมีเหตุรุนแรงไหม ผมก็ประเมินไปว่าจะไม่มี ก็จากพื้นฐานการวิเคราะห์นี้แหละครับ)

phase ที่สอง (ซึ่งผมยังไม่ได้เขียน) แต่ผมคาดการณ์ได้ล่วงหน้าเลย ว่าจะเป็นเกมส์ในสภา ซึ่งก็จะเห็นว่ารัฐบาลยอมเปิดเกมส์ในสภาจริง อันนี้ผมเดาก่อนแล้วว่าจะเป็นแบบนี้ เพราะจะสังเกตเห็นว่ารัฐบาลพยายามลดความชอบธรรมของเกมส์นอกสภา ฝ่ายค้านก็ต้องรับเกมส์นี้เพื่อสร้างความชอบธรรมของตัวเอง และระดับสมัคร-เฉลิม ถือว่าภูมิคุ้มกันเรื่องพวกนี้สูงอยู่แล้ว ตอนนี้ผมยังไม่แน่ใจว่าเกมส์แบบนี้จะเดินกันไปนานสักเท่าไหร่ และเป็นอย่างไร ต้องขอสังเกตการณ์เพิ่มอีกสักนิด แต่ผมก็เห็นว่าเรื่อง “ปราสาทเขาพระวิหาร” เป็นประเด็นสำคัญ

เรื่อง “ปราสาทเขาพระวิหาร” นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับเรื่อง “หมิ่นพระบรมเดชานุภาพ” คือเป็นเรื่องที่จุดเมื่อไหร่ก็ติด และเป็นเรื่องที่ปฏิเสธความรับผิดชอบไม่ได้ แต่ปัญหาคือเป็นเรื่องที่เล่นแล้วอันตราย ในแง่นี้อาจมีปัญหากับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ซึ่งเราก็ต้องจับตาดูให้ดีว่ามันจะพลิกออกไปอย่างไร แม้บางคนอาจจะมองว่ามันเป็นเรื่องที่คนไทยส่วนใหญ่เขาไม่ได้คิดอะไร แต่กับปีกอนุรักษ์นิยม ไม่ว่าทั้งในไทยและกัมพูชา เรื่องนี้ถ้าฝ่ายการเมืองเล่นแบบต่อเนื่อง และจุดไฟอยู่เรื่อยๆ ผมเห็นว่าอาจจะมีปัญหาได้

เรื่องเขาพระวิหารผมเห็นว่า ชาญวิทย์ เกษตรศิริ ได้นำเสนอบทความ “ปราสาทเขาพระวิหาร- กรณีศึกษาประวัติศาตร์การเมืองกับลัทธิชาตินิยม” http://www.charnvitkasetsiri.com/PDF/PreahVihearFor20June.pdf เอาไว้ได้ดี

(ดูเพิ่มเติมเอกสารคำตัดสินจากศาลโลกที่ http://www.icj-cij.org/docket/files/45/12821.pdf )

ลองนึกถึงตอน กัมพูชาเผาสถานฑูตไทย และบริษัทชินคอร์ป ตอนสมัยรัฐบาลทักษิณ แล้วพอมีข่าวลงว่า คนกัมพูชาเหยียบรูปในหลวง คนไทยก็ระดมคนไปล้อมสถานฑูตกัมพูชาจะเผาคืน เรื่องพวกนี้อันตรายมากครับ ไม่ควรสนับสนุนให้นำมาโจมตีกันทางการเมืองเลย เผลอๆ จะเกิดสงครามแบบบ้านร่มเกล้าขึ้นได้ ซึ่งตอนนั้นถ้าใครตามข่าวก็จะเห็นว่าทหารไทยตายกันเยอะ ทั้งจากความผิดพลาดเชิงยุทธวิธี และความผิดพลาดของพวกเดียวกันเอง แล้วก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ลงท้ายบิ๊กจิ๋ว ก็ต้องไปประสานกับทางฝ่ายลาวให้ยุติศึก บริเวณบ้านร่มเกล้าก็กลายเป็น No man’s land จนถึงตอนนี้

จะว่าไปแล้วเรื่องปราสาทเขาพระวิหาร อาจเป็น trigger ทางการเมืองที่สำคัญก็ได้

แต่อย่างไรก็ตามสุดท้ายเรื่องนี้จะต้องจบลงแบบใดแบบหนึ่ง ซึ่งทิศทางที่ผมมองผมไม่ได้ favor กลุ่มพปช. และสนับสนุนพปช. มากนัก ด้วยเงื่อนไขทางประวัติศาสตร์ที่เฉพาะตัวของประเทศไทย รวมทั้งกรอบการวิเคราะห์จากความขัดแย้งเชิงอุดมการณ์ที่เราจะเห็นมาตั้งแต่ปี 2548 ซึ่งนี่ก็เป็นที่มาของฉากทัศน์การลงเอยทางการเมือง 3 แบบที่ผมเสนอเอาไว้ ซึ่งนี่ก็จะเป็น phase จบ

ถามว่าเราทำอะไรได้บ้าง ในแง่ของการกำหนดเกมส์ ส่วนตัวผมมองตามความเป็นจริง แบบน่าเศร้า ว่า เราทำอะไรมากไม่ได้

ก็เหมือนตอนปี 49 ผมคิดว่ามีคนที่ต่อต้านทักษิณหลายคน แต่ก็ไม่เอารัฐประหาร แบบจริงใจ กันหลายคน ก็คงพอรู้ล่วงหน้า ว่ามันจะลงเอยอย่างไร แต่ก็ทำอะไรกับมันไม่ได้ อันนี้ด้วยข้อเท็จจริงที่ว่า สามัญชนทั่วไปไม่ได้มีอำนาจในการเปลี่ยนแปลงทิศทางการเมืองในปัจจุบันได้ (ในขณะนี้)

อย่าว่าแต่ สามัญชน พวกเรากันเองเลยครับ แม้กระทั่ง คมช. เอง ผมว่าเอาเข้าจริง ผมก็เห็นว่า เขาไม่ใช่คนที่อยู่เบื้องหลังการรัฐประหาร ตัวจริง สักเท่าไหร่หรอก, แต่เรื่องนี้ผมก็มองแบบยืดหยุ่นมากขึ้น (ซึ่งต้องขอบคุณจากที่ผมได้ถกเถียงกันในทีมหลายครั้ง) ว่า แม้จะมี setup แต่มันก็ทำไม่ได้ง่ายๆเหมือนกัน เพราะสุดท้ายมันก็เป็น collective action จากทุกๆฝ่าย (ซึ่งปัจจัยตัวนี้แหละ ทำให้กรอบทฤษฎี hagemony สามารถอธิบายและใช้ทำนายสถานการณ์ได้)

ในส่วนรายละเอียดของการวิเคราะห์การเมือง ผมจะอธิบายบางข้อที่น่าสนใจนะครับ
3. ลักษณะคนเข้าร่วม ลองดูเพิ่มใน http://www.politicalbase.in.th/index.php/พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ดูครับ ผมได้พยายามประเมินเครือข่ายต่างๆ ของพันธมิตรฯไว้แล้ว ส่วนจำนวนและปริมาณหมุนเวียนผู้เข้าร่วม ซึ่งบางส่วนอาจมองว่าถ้านับรวมๆกัน (รวมทั้งคนชม ASTV) อาจมีเป็นแสนๆ แต่ผมประเมินจากระดับผู้เข้าร่วมชุมนุมในแต่ละช่วงเวลาครับ เพื่อประโยชน์ในการเปรียบเทียบกับการชุมนุมกลุ่มอื่นๆ (เช่น นปก. , 19 กันยา, คนวันเสาร์ฯ เป็นต้น)

5. ผมไม่ได้สรุปในข้อนี้ว่าพันธมิตรจะค่อยๆ ซาไปครับ ถ้าดูทิศทางการวิเคราะห์จะเห็นว่า ผมวิเคราะห์ไปถึง phase 3 ซึ่งก็แสดงว่าผมค่อนข้างมองว่าความขัดแย้งจะดำเนินไปจนจบครับ (และจบตามเส้นทางใดเส้นทางหนึ่งใน scenario ด้วย)

ความจริงถ้าดูกรอบการวิเคราะห์ของ นักวิเคราะห์การเมือง หรือสื่ออื่นๆ จะมองว่าความขัดแย้งหลักอยู่ที่ “การแก้ไขรัฐธรรมนูญ” แต่ถ้าอ่านจดหมายข่าวฯ ก็จะเห็นว่าเราไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลยครับ เพราะมองว่าเป็นแค่ข้ออ้างข้อหนึ่งของความขัดแย้งหลัก (เชิงอุดมการณ์สองชนิด, เชิงอำนาจสองแบบ) นี่ก็จะเห็นว่า พันธมิตรฯ จะใช้ข้ออ้างอะไรก็ได้ ที่ดูแรง และ flammable (เช่นจากเรื่องจักรภพฯ มาเป็นเรื่อง ปราสาทเขาพระวิหาร)

6. คุณ nutjubjub list เรื่องสื่อมา ผมมีความเห็นแย้งอยู่นิดนึง คือผมมองว่า แกนหลักอุดมการณ์พันธมิตรฯ อยู่ที่ ผู้จัดการ, แนวหน้า, ไทยโพสต์ และ กรุงเทพธุรกิจ ส่วนฝ่ายรัฐบาลอยู่ที่ ประชาทรรศน์, โลกวันนี้, กรุงเทพทูเดย์

ส่วน ไทยรัฐ, มติชน, เดลินิวส์, โพสต์, ฯลฯ ผมมองว่าผสมๆกันไป (คือในแต่ละค่ายก็จะมีคนที่เห็นด้วยกับแต่ละฝ่ายแยกกันไป เช่นในมติชน ก็จะมีเสถียร จันทิมาธร ที่เห็นด้วยกับรัฐบาลหน่อย)

ในส่วนของไทยโพสต์ และกรุงเทพธุรกิจ แม้ทิศทางหลักสนับสนุนพันธมิตรฯ แต่ว่าก็มีนักข่าวบางคน (ขอเอ่ยนาม) เช่นในเครือเนชั่น ก็จะมี คุณประวิตร โรจนพฤกษ์, คุณสุภลักษณ์ กาญจนขุนดี ก็ถือว่าพวกนี้เป็นสองไม่เอา

แต่อย่างไรก็ตามผมมองว่า สื่อที่มีประสิทธิภาพที่สุดคือสื่อทีวี (โดยเฉพาะทีวีช่องหลัก จะครอบคลุมประชากรราว 95%) หลักๆที่เป็นคู่ตรงข้ามกันก็คือ TPBS และ NBT ในขณะที่ เครือข่ายทีวีผ่านดาวเทียมก็เริ่มมีความสำคัญมากขึ้น

เครือข่ายวิทยุ โดยเฉพาะวิทยุชุมชนก็สำคัญเช่นกัน แต่ในบริบทนี้ (ถ้านอกจากผู้จัดการ) ผมมองว่ายังถือเป็น media อยู่ จึงไม่ได้นับรวมเข้ามาในการวิเคราะห์ นอกจากจัดไว้ในเชิงแต่ละปีกของอุดมการณ์อยู่แล้ว และดูเหมือนปี 50-51 พลังของสื่อก็ดูจะดุลย์กำลังกันมากขึ้น

สุดท้ายเป็นความเห็นของผมต่อเรื่องยุทธศาสตร์สองไม่เอาฯ :

ดังที่ผมได้เรียนไปแล้วว่า ส่วนตัว ผมเห็นว่าเราในฐานะปัจเจกชน ไม่ได้มีอำนาจในการเปลี่ยนแปลงทิศทางการเมืองในปัจจุบันได้มากนัก (ในขณะนี้)

แต่จากการที่ผมแลกเปลี่ยนกับเพื่อนๆ หลายครั้ง (แบบทะเลาะกันจะเป็นจะตาย – ฮา) ผมก็เริ่มเปลี่ยนความคิดที่ว่า แนวความคิดเรื่องกลุ่มพลังใหม่ มีพลังน้อยเกินไปจนไม่อาจทำอะไรได้เลย มาเป็น โดยเฉพาะช่วงหลังๆ ผมเริ่มคิดว่ามันทำอะไรได้ระดับหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง บทบาทการ crosscheck เรื่องสนับสนุนแนวคิดความก้าวหน้า/และคัดค้านแนวคิดล้าหลัง ในกลุ่มการเมืองที่เป็นคู่ความขัดแย้งทั้งสองกลุ่มหลัก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความเปลี่ยนแปลงด้านเทคโนโลยี ยิ่งเอื้อให้การเข้าไป interact บางอย่าง ก็อาจมีผลได้ในเชิงการเมือง แม้ว่าในช่วงเริ่มแรกอาจเป็นปรากฎการณ์เล็กๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็น แต่จากการที่หลังๆ ผมลองทดสอบด้วยตัวเองบ้าง และได้ศึกษาเพิ่มเติม (โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากหนังสือเรื่อง Microtrend) ทำให้ผมเริ่มเห็นอำนาจของ แนวโน้มจุลภาค แบบนี้มากขึ้น

ที่ผมเห็นด้วยกับข้อเขียนยุทธศาสตร์สองไม่เอาฯ ที่เสนอในจดหมายข่าวฉบับนี้ ส่วนหนึ่งก็เพราะ มันมองในฐานะอย่างที่มันเป็น

คนที่สองไม่เอา ต่อให้ยังไงก็คงไม่อยากเข้าร่วมกลุ่มการเมืองทั้งสองจริงๆครับ หากมองด้านเสียจากทั้งสองปีก

ซีกหนึ่งก็ปัญหาจากนักการเมืองแบบเลือกตั้ง อีกซีกหนึ่งก็เป็นปัญหาด้านแนวคิดแบบอนุรักษ์นิยม และการนำแบบรวมศูนย์ ที่แทบไม่ต่างจากสมัยพคท. (ใครคิดต่างไม่ได้ คิดต่างก็โดนตีหมด)

ส่วนคนที่เลือกปีกการเมือง ก็เลือกไปแล้วโดยตั้งความหวังกับภาพเชิงบวก และยอมหลับตาข้างหนึ่งให้กับภาพเชิงลบของแต่ละซีกฝ่าย เกษียร เตชะพีระ สรุปปัญหานี้เอาไว้ได้อย่างแหลมคมมากใน http://www.matichon.co.th/matichon/matichon_detail.php?s_tag=01act02200651&day=2008-06-20&sectionid=0130

ผมยังขอสงวนข้อวิจารณ์ของเกษียร ตรงที่ว่า เขาไม่ได้พูด (หรือหลีกเลี่ยง) ที่จะพูดถึงปัญหาใจกลางบางอย่าง และเอาเข้าจริงทั้งสองซีกก็มีปัญหาร่วมนี้อยู่ทั้งคู่เหมือนกัน (แต่ผมก็เข้าใจว่าเรื่องนี้ พูดไม่ได้, แต่เขาพูดเรื่องนี้ในงานเขียนของเขา)

จากประวัติศาสตร์ความขัดแย้งของประเทศไทยตั้งแต่หลังยุคเปลี่ยนแปลงการปกครองมา เราก็จะพบว่ากลุ่มที่สามารถกำหนดการเปลี่ยนแปลงหลักเป็นชนชั้นนำ และอำนาจนั้นก็เริ่มถูกถ่ายเทลงมายังคนชั้นล่างๆมากขึ้นทุกทีๆ และความขัดแย้งต่างๆ จะต้องเกิดขึ้น คงอยู่ จนกระทั่งลงเอยในบทสรุปด้านใดด้านหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็น ช่วงสงครามกลางเมือง กบฎบวรเดช, ช่วงความขัดแย้งในปีกซ้าย-ขวาในคณะราษฎร, ความขัดแย้งในขั้วนำในกองทัพ, ความขัดแย้ง 14 ตุลา/6 ตุลา, ความขัดแย้ง พคท. กับรัฐไทย เรื่อยมาจนถึงพฤษภา 35 สิ่งเหล่านี้เป็นเส้นทางที่ประเทศไทยจะต้องเดินผ่านwx

ส่วนตัวผมจึงเห็นด้วยกับบทสรุปของยุทธศาสตร์นี้ที่ว่า
1. เข้าร่วมกับสองกลุ่มการเมืองใหม่
2. สร้างแนวทางใหม่ของตนเองขึ้นมาด้วย (ซึ่งต้องเป็นงานที่พิเศษ และมีคุณภาพสูงแบบทุ่มชีวิตแลกทีเดียว)

ด้วยจุดยืนส่วนตัวที่สนับสนุนแบบก้าวหน้า ผมจึงเห็นด้วยเพราะ 1. ปรามหรือต่อต้านด้านล้าหลังจากทั้งสองปีกการเมืองเก่า 2. สนับสนุนด้านก้าวหน้าของสองปีกการเมืองเก่า และผลักดันสังคมให้เดินก้าวไปข้างหน้า

ในเชิงธุรกิจ ก็ต้องหา หรือสร้าง หรือ positioning ธุรกิจบางกลุ่มให้ “decoupling” จากปัญหาทางการเมือง ลองดูเทปสัมภาษณ์ CEO 101g , รายการ practical utopia VIII ก็จะมีลักษณะเช่นนี้ด้วย

อันนี้ก็เป็นมุมมองจากจุดยืนส่วนตัวนะครับ ส่วนมุมมองแบบอื่นๆ ก็คงต้องให้ท่านอื่นๆ อย่างเช่นคุณเจริญชัย, คุณสุรศักดิ์ ช่วยมาแลกเปลี่ยน

สุดท้ายผมก็อยากเรียน คุณ nutjubjub และทุกท่านว่า ข้อวิจารณ์ต่างๆ ผมถือว่าเป็นประโยชน์และมันช่วยเราปรับปรุงให้คุณภาพการวิเคราะห์และตัวจดหมายข่าวได้ดีขึ้นจริงๆ นี่ทำให้เราตระหนักว่า เราไม่สามารถผลิตงาน “พื้นๆ” ออกมาให้ท่านที่ติดตามชมผลงานเราได้ ซึ่งก็เป็นเรื่องดีครับ เพราะสุดท้ายผมก็อยากเป็นส่วนหนึ่งที่สามารถผลิตบทวิเคราะห์ที่ได้คุณภาพจริงๆ

ผมเคยฟังรายการวิทยุเศรษฐศาสตร์ตลาดสด ก็ชอบที่คุณสุรศักดิ์ และคุณเจริญชัย แลกเปลี่ยนกันในเรื่อง หัวใจการวิพากษ์ (อะไรทำนองนี้ผมจำชัดไม่ได้) ว่าการวิพากษ์เป็นบ่อเกิดของความคิดที่ก้าวหน้า เราต้องยอมรับฟังความเห็นที่แตกต่าง และปราศจากการยึดมั่นถือมั่นใน สิ่งสูงสุด ครับ

จริงๆ ผมอยากพูดคุยกับแฟนรายการทั้งหลาย
ยิ่งได้เห็นวิกฤต ยิ่งอยากปรึกษาหารือกัน
ไม่มีภาวะใดที่ให้ความรู้สึกดีๆเร่งเร้า เท่ายามวิกฤตอีกแล้ว
เราจะเห็นว่าในช่วงวิกฤต มนุษย์มักทำในสิ่งที่แทบเป็นไปไม่ได้ ให้เป็นไปได้

ผมอยากเขียนบทความดีๆสักชิ้น แต่สำนึกว่า งานการทับหัว ไม่สามารถทำได้

ดังนั้น จึงใช้ช่องทางที่มีอยู่นี้ เพื่อตอบปัญหา พูดคุยกับ แฟนรายการเท่าที่จะทำได้

เรายินดีที่ได้รับใช้ท่านเสมอ (เท่าที่จะทำได้)

หลังจากตอบคำถามเสร็จ ผมก็รู้สึกดีๆ กับวันจันทร์นี้เพิ่มขึ้น
รวมถึงบรรยากาศรอบตัวที่เริ่มดีขึ้น

พวกเราไม่มีปัญหากับคำวิจารณ์ครับ โดยเฉพาะคำวิจารณ์จากแฟนๆรายการที่สังสรรค์ทางปัญญามา จนรู้ว่าแต่ละท่านไม่ได้มีเบื้องหลังอะไร

ผมเห็นใจคุณ nut ที่เครียดกับเรื่องธุรกิจ และเชื่อว่าขณะที่นักธุรกิจและคนทำงานก็กังวลกับปัญหานี้อยุ่

ในจดหมายข่าว Pract เดือนหน้า ในส่วนของเศรษฐกิจจะเขียนเรื่อง “เตรียมรับมือ เศรษฐกิจชะลอตัวควบเงินเฟ้อสูง “

ขอ comment ด้วยคนนะครับ จุดหลักๆที่ผมเห็นมีสองเรื่อง

1. ยาวไป มากกกกกกกกกกกกกกกกๆ เลยครับ เนื้อหาจดหมายข่าวนี้เยอะกว่าข่าวไทยรัฐเสียอีก ยกตัวอย่างไทยรัฐยังมีหลายๆรสชาติ มีคอลัมน์เบาๆหนักๆปนกันไป มีดาราบันเทิง มีโฆษณาด้วย ทำให้อ่านจบเล่มได้อย่างเพลิดเพลิน แต่ จม.ข่าวอันนี้มีแต่เรื่องหนักๆ และขยายเนื้อความเรื่องหนักๆยาวไป มากกกกกกกกกกกกกกกกก ถ้าสามารถสรุปให้เหลือ 1 หน้าแบบระดับ executives สามารถ digest ได้ในเวลานั่งรถหรือกินกาแฟตอนเช้า จะดีมากๆเลยครับ

2. การวิเคราะห์การเมืองยังไม่ค่อยคมเท่าไหร่ครับ ซึ่งผมอ่านแล้วอธิบายไม่ถูกเหมือนกัน ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะสำนวนการเขียน ฝีมือการวิเคราะห์ หรือเป็นด้านความลึกของข้อมูล ขอยกตัวอย่าง หน้าการเมืองไทยรัฐ ก็แล้วกัน (เพราะผมอ่านทุกเช้าเลย) ทางด้านความลึกของข้อมูลผมว่ากลางๆ ฝีมือการวิเคราะห์ก็กลางๆ แต่ที่เยี่ยมคือลีลาการเล่า อ่านแล้วเพลินดีครับ เลยพลอยทำให้ดูลีลาการวิคราะห์ลึกซึ้งตามไปด้วย แล้วก็ทั้งๆที่อ่านดูก็รู้ว่า เลีย แต่ผมก็ยังชอบอ่าน มันเพลิดเพลินอย่างบอกไม่ถูก

ผมมองว่าต้องหาจุดขายของตัวเองครับ อย่างหน้าการเมืองไทยรัฐจุดขายเขาคือลีลาการเล่า อย่างของ siu นี้ ก็คงต้องเลือกว่าจะขายอะไร 1. ความลึกหรือข้อมูลวงใน (ตัวอย่างของผู้ที่ประสบความสำเร็จสุดในการใช้จุดนี้คือ ซ้อเจ็ด) 2. การวิเคราะห์ (ซึ่งผมยังมองว่าเวบนี้ยังตามหลังฟ้าเดียวกันหรือประชาไทอยู่มาก) 3. ลีลาการเขียน (ตรงนี้น่าจะทำได้)