“เรามัวแต่หาข้อแก้ต่างให้กับความผิดพลาดของตน จ้างทนายไว้มากมาย
จนเราหลงลืมอะไรบางอย่างไป”

ผมจะพยายามไม่ลืมครับ

เรามัวแต่หาข้อแก้ต่างให้กับความผิดพลาดของตน จ้างทนายไว้มากมาย
จนเราหลงลืมอะไรบางอย่างไป
นั่นคือ ความจริงแท้ของตัวเรา ที่ไม่ได้ฉาบด้วยข้อแก้ต่างนาๆ
เพราะสิ่งนี้คือเหตุผลในการดำรงอยู่ของเรา

ซาร์ต???

แหม มูราคามิ ฟังแล้วคงเสียใจ
(กูอยากได้โนเบล อย่างน้อยก็ครั้งหนึ่งในชีวิต อย่างน้อยก็ได้ตังค์)

ชอบที่บอกว่า ยังไงก็ก้าวข้าม คาฟคา ไปได้ยาก

ใช่แล้ว คาฟคา ยังไงก็ทันสมัยเสมอ อิอิ

(เลียนแบบ ประโยคหนึ่งในเรื่อง Norwegian wood หนังสือเล่มหนึ่งของมูราคามิ ที่ผมประทับใจอย่างสุดซึ้ง

ยิ่งผมรู้จักนางาซาวะมากเพียงใด ผมก็พบว่าเขาเป็นคนเพี้ยนเอาเรื่องมากขนาดนั้น ผมเคยเจอคนเพี้ยนมานักต่อนัก แต่ไม่มีใครพิลึกเท่าเทียมนางาซาวะ เขาเป็นนักอ่านระดับหนอนหนังสือ อ่านมากกว่าผม แต่เขาก็วางกฏ ขีดเส้นแบ่งไว้ชัดเจนว่าจะไม่อ่านหนังสือเล่มใดที่นักประพันธ์เสียชีวิตไปยังไม่ถึง 30 ปี “นั่นเป็นหนังสือประเภทเดียวที่ฉันจะวางใจได้”
“แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่เชื่อวรรณกรรมร่วมสมัยดอกนะ” เขาเสริมต่อ

“…ฉันเพียงแค่ไม่อยากเสียเวลาอันมีค่าของฉันไปกับการอ่านนิยายที่ไม่ผ่านการไถ่บาปด้วยกาลเวลา ชีวิตของคนเราสั้นนัก”

“นักเขียนประเภทไหนที่ชอบ?” ผมถาม น้ำเสียงสุภาพ ใช้ถามไถ่คนที่มีอายุมากกว่าผมสองปี
“บัลซัก, ดังเต, โจเซฟ คอนราด, ดิกเกนส์” คำตอบสวนกลับมาทันควัน
“ไม่อาจจัดว่าได้รับความนิยมสูง”
“เพราะเหตุนี้ฉันจึงอ่าน เพราะถ้าแกอ่านหนังสือเหมือนชาวบ้านทั่วไป แกก็ได้ความคิดแบบเดียวกับชาวบ้าน นั่นเป็นโลกของคนบ้านนอก ไร้ความคิด คนมีการศึกษาจะอับอายเป็นล้นพ้นที่จะลดตัวไปอยู่ระดับนั้น แกไม่สังเกตเห็นบ้านเลยหรือ, วาตานาเบะ? แกกับฉันเป็นเพียงสองคนที่เรียกได้ว่ามีความคิดในหอพักแห่งนี้ คนอื่นๆ ที่เหลือเป็นแต่เพียงเศษขยะ”
แนวคิดที่ทำให้ผมอ้าปากค้าง “แกพูดแบบนั้นได้ยังไง?”
“เรื่องจริง ฉันทราบ ฉันเห็นกับตา เหมือนกับว่าเราสองคนมีตราประทับติดบนหน้าผาก แล้วอีกอย่างหนึ่ง เนื่องเพราะเราสองคนอ่าน แก็ตสบี” ผมเดินเครื่องสมอง ลองวิชาจินตคณิต “…แต่ว่าฟิตซ์เจอรัลด์ตายไปแล้วแค่ 28 ปีเอง”

“เหอะ, เป็นไรมี…สองปี ฟิตซ์เจอรัลด์ล้ำยุคสมัยอยู่แล้ว”

ใช่แล้วครับ คาฟคา ก็ล้ำยุคเช่นเดียวกัน

ผมว่าแนวคิดของ นางะซะวะ นี่ Elite มากเลย แต่ก็เป็นความจริง
ผมจึงชอบตัวละครตัวนี้ที่สุดเลย กวนประสาทมากๆ 555

ส่วนโนเบลนั้นมันจะกลายเป็นการตลาดไปแล้วสำหรับโลกยุคนี้
แต่ผมก็ถือว่าเขาคัดกรองได้ดีระดับหนึ่งเหมือนกัน
นั่นเพราะผมไม่มีเวลาอ่านงานทุกชิ้นในโลก

“The US is too isolated, too insular. They don’t translate enough and don’t really participate in the big dialogue of literature. That ignorance is restraining.”

อะไรจะดีกว่า อ่านวรรณกรรมระดับโลก แล้วอยู่เหนือคนอื่น Proud

Very Very Proud

“อเมริกายังดีไม่พอ ทั้งการถ่ายและการมีส่วนร่วมใน บทสนทนาอันยิ่งใหญ่ของวรรณกรรมโลก”

อะไรจะ “รื่นรมย์เชื่อมั่น” ไปกว่านี้อีก

ผมชอบจริงๆเลย ชาตินี้มิเสียชาติเกิดแล้ว

http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/northamerica/usa/3120602/Nobel-literature-prize-judge-American-authors-insular-and-ignorant.html

ไนพอล นักเขียนรางวัลโนเบล 2001 เคยกล่าวไว้ว่า

“คนที่ไม่อ่านหนังสือ คือ คนที่ไม่มีรสนิยม”

ผมรู้สึกว่า มันใช่ เลยละครับ

ภูมิใจมาก ที่ครั้งหนึ่งในชีวิต เราได้เคยเสพวรรณกรรมดีๆไปแล้วมากมาย

War and Peace
Brothers Karamazov
Les Misearbles
Pride and Prejudice
The Glass Bead Game

ฯลฯ