พูดอย่างเป็นกลางๆ ไม่ว่านโยบายหาเสียงของแต่ละพรรคจะเป็นเช่นไร ก็ล้วนแต่ทำให้ประชาชนได้ประโยชน์ทั้งนั้น และอีกอย่างหนึ่ง เงินทุกบาททุกสตางค์ที่จะนำมาใช้ ก็เป็นเงินของเขาที่ได้เสียภาษีไปทั้งสิ้น มิใช่เงินของใครคนหนึ่ง เพียงแต่ว่า พรรคไหนเท่านั้นที่จะบริหารเงินเป็น ลงทุนไปแล้วได้ประโยชน์กลับคืน ทั้งระยะยาวและสั้น มีวิศัยทัศน์ในการนำพาประเทศ มองปัญหาไปข้างหน้า อันนี้ให้ประชาชนเจ้าของเงินตัดสินใจเอง ตัวอย่างก็มีให้เห็นกันแล้ว จากผลงานของรัฐบาลที่ผ่านๆมา และขอย้อนถามคณะรัฐศาสตร์ จุฬาฯ ในปัจจุบัน ต่างเป็นที่วิพากวิจารณ์ว่า ขบวนการยุติธรรมเรา เป็นง้อย, ขอถาม”ช่วยบอกหน่อยว่า ท่านได้มีส่วนที่จะทำให้ระบบยุติธรรมไทย มีความยุติธรรมหรือยัง”

เงินกู้ก็ต้องใช้คืนด้วยภาษีอยู่ดีครับ
และการลงทุนลงไป คนที่จะได้รับประโยชน์ก็คือลูกหลานเรา

เพราะกว่าจะเสร็จ กว่าจะเห็นผลจริง อย่างต่ำก็ห้าปีสิบปี

และประเด็นมันอยู่แค่นี้แหละ ถ้าลงทุนไปแล้ว ทำให้อัตราความเจริญพุ่งขึ้น
ไม่นานก็เก็บภาษีมากขึ้น เอาไปใช้คืนได้

หรือถึงจะลงทุนไปกับนโยบายที่ไม่ให้กำไร
แต่ถ้าเปนประโยชน์ (อย่างสวนสาธารณะ หรืออะไรอื่นๆ)
แล้วรัฐบาลมีความสามารถในการบริหารนโยบาย ให้เศรษฐกิจดี ไม่ตกต่ำ มีการจ้างงาน มีการเก็บภาษีที่เหมาะสม
อย่างเช่น กล้าปฏิรูปภาษีที่ดิน ให้เศรษฐีที่ซื้อที่ดินเก็งกำไรต้องโดนขูดภาษีจริงๆจังๆ ก็จะได้เงินภาษีไปใช้เงินกู้ได้

ผมก็ไม่ได้พูดนะครับว่าทุกนโยบายของแต่ละพรรคตอนนี้ ล้วนแต่มีประโยชน์ หรือไม่มีประโยชน์

ผมแค่คัดค้านความเห็นที่สอง ว่าการมองในแง่นั้นมันไม่ถูกต้องในการบริหารประเทศ
เราต้องสนับสนุนให้รัฐบาลออกนโยบายที่มีประโยชน์ เพื่อการนั้นเราต้องมองข้ามเรื่องเงินกู้
ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่เงินนั้นกู้มาหรือไม่ แต่อยู่ที่ว่าออกนโยบายที่มีประโยชน์คุ้มค่ากับจำนวนเงินหรือไม่

ส่วนเรื่องของนโยบายรัฐบางอย่าง มันไม่เกี่ยวกับขาดทุนครับ ผมหมายถึงการที่ออกนโยบายแล้ว มันช่วยสนับสนุนธุรกิจหรืออุตสาหกรรม ทำให้เก็บภาษีได้มากขึ้นจากความเจริญทางเศรษฐกิจ

ส่วนการที่คุณจะมาโจมตีว่า นโยบายต่างๆ ส่งเสริมให้คนมักง่ายจริงหรือไม่ มันคือความคิดเห็นของคุณ
ความเห็นของผมคือ บางครั้ง นโยบายระยะสั้น ที่จะให้ประชาชนมีโอกาสเพิ่มขึ้นเปนการชั่วคราว ก็ถือเปนเรื่องจำเปน
โดยเฉพาะในประเทศกำลังพัฒนา ที่มีประชาชนที่คุณภาพชีวิตต่ำกว่ามาตรฐาน

ส่วนเรื่องว่าจะทำให้เสพย์ติดความมักง่ายหรือไม่ ส่งผลเสียหรือไม่ มันคืออีกเรื่องนึง
อยู่ที่ว่ามีระบบรองรับนโยบายอย่างไร และมีนโยบายระยะยาวมาเสริมหรือไม่
อย่างนโยบาย 30 บาท มีระบบ 30 บาทรองรับให้ประชาชนไม่มักง่าย ให้รู้ตัวว่ารับการรักษา ต้องเสีย 30 บาท
ตรงข้ามกับการตัด 30 บาท ปล่อยฟรี ที่ส่งเสริมให้ประชาชนมักง่าย

การออกนโยบายเสริม วางระบบให้นโยบายมีตัวควบคุม ไม่ให้ประชาชนเสพย์ติดและมักง่าย
ก็เปนเรื่องธรรมดาที่นักการเมืองจะไม่เอามาหาเสียง เพราะเปนเรื่องหยุมหยิม
ใครที่ออกนโยบายประชานิยมแบบมีปัญญา พอได้รับเลือกมาทำ เขาก็ทำให้มันดีได้

และการที่หาเสียงด้วยนโยบายระยะสั้น ก็ใช่ว่าจะไม่ออกนโยบายระยะยาว
มันก็ขึ้นอยู่กับว่าพรรคไหนจะมีปัญญาคิดนโยบายระยะยาว

ขอพูดอีกครั้งว่าการที่คุณนั่งเล่านิทานคนให้ปลากับคนให้เบ็ด มันคือความคิดความเชื่อของคุณ
ถ้ามีคนที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง คุณจะเอาปลาให้เขาแล้วค่อยเอาเบ็ดให้หรือเปล่า
การที่มีคนบอกว่า ออกเสียงเรียกชื่อผม แล้วผมจะให้ปลา ไม่ได้หมายความว่าพอเราอิ่มแล้วเขาจะไม่ให้เบ็ดเรา

เราต้องคิด ว่าคนไหนที่มีโอกาสมากที่สุด ที่พอเราเรียกเขาแล้ว เขาจะให้เบ็ดเราด้วย
หรือสามารถกดดันให้เอาเบ็ดมาให้ได้ภายหลัง

และจริงๆแล้วการเปนประชาชน หลังจากที่ได้ปลากินอิ่ม
เราก็ควรมีใจคิดได้เองว่าพวกนี้มันไม่ได้ตกปลาให้เราได้ตลอดไป
พอท้องอิ่มก็ควรมีจิตสำนึกทำเบ็ดเอง ไม่ต้องรอแจกเบ็ดให้

การที่คุณคิดว่าอยากให้รัฐแจกเบ็ดให้
มันก็ไม่ถูกเหมือนกัน

วันนี้ คณะรัฐศาสตร์จุฬาฯ ยังไม่ตอบคำถามผมนะครับ
เคารพทุกความคิดเห็นครับ ขอเสริมอีกนิด การที่รัฐบาลกู้เงินไม่ใช่เรื่องผิด เพียงแต่ว่าการกู้เงินนั้นเอามาทำอะไรที่ก่อให้เกิดประโยชน์ หรือลงทุนแล้วได้คืน เช่น หาก รฐบ.กู้เงินมาแสนล้านเพื่อพัฒนาระบบชลประทานทั่วประเทศ แล้วส่งผลให้เกิดผลผลิตการเกษตรที่ไม่มีความเสี่ยงจากดินฟ้าอากาศ จะนำมาซึ่งผลผลิตที่ขึ้น ชีวิตความเป็นอยู่ก็ดีขึ้น หนี้สินลดลง ปัญหาสังคมลด การส่งออกพืชผลทางการเกษตรดีขึ้น ประเทศมีรายได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย สิ่งเหล่านี้ คือการลงทุนที่ก่อให้เกิดรายได้ เพียงแต่ว่า พรรคไหนคิดเป็น บริหารเป็น คิดกันเอาเองนะครับ เดียวจะหาว่าเชียร์พรรคโน้นพรรคนี้ พูดกันตรงไปตรงมานะครับ ฐานะความเป็นอยู่อย่างผม ไม่เดือดร้อนเลยกับความเป็นอยู่ ไม่ว่าใครจะมาเป็นรัฐบาล จะไปเลือกตั้งก็ได้ ไม่ไปก็ได้ แต่ที่ต้องไปเลือกตั้งเพราะ ไม่ได้เลือกเพื่อตัวเอง แต่เลือกเพื่อพี่น้องที่ยังยากจน เลือกเพื่อประเทศจะได้เจริญก้าวไปข้างหน้า

ผมก็คิดว่าเบ็ด มันก็คือความหมายเดียวกับที่คุณพูด

แต่การส่งเสริมมันก็ทำได้หลายวิธี การสนับสนุนด้วยเม็ดเงินเพียวๆ (เช่นกองทุนหมู่บ้าน) ก็คือหนึ่งในวิธีนั้น

เมื่อคนเรามีเงิน ก็มีโอกาสจะนำเงินนั้นไปซื้ออะไรก็ได้ ซึ่งความรู้ก็เปยทรัพยากรที่ต้องใช้เงินซื้อ

อย่างเช่นใช้เงินนั้น ลงทุนไปกับเครือข่ายอินเตอร์เน็ต และคอมพิวเตอร์ที่จะใช้ติดต่อสื่อสารและหาความรู้

การให้เงินเปล่าๆมันมีข้อดีคือ มันเปิดโอกาสให้คนที่รับไป คิดเอาเองว่าขาดอะไร เพราะให้รัฐคิดให้แล้วคิดผิด มันก็คือการยัดเยียดขยะให้คนนั้น
ถึงมันจะมีข้อเสียที่ คนอาจจะเอาเงินนั้นปใช้ไม่ตรงวัตถุประสงค์ แต่เราก็แก้ไขได้โดยการออกระบบควบคุม

การที่คุณไม่เลือกพรรคไหน นั่นก็เปนการสนับสนุนอุดมการณ์อำมาตยาธิปไตยโดยไม่รู้ตัวเหมือนกัน
เพราะอุดมการณ์นี้พยายามสนับสนุนให้คนคิดว่านักการเมืองเลวเหมือนๆกันหมด เชื่อถือไม่ได้ ต้องเชื่อถือระบอบอำมาตย์ เช่นศาล ทหาร องค์กรณ์ต่างๆที่สรรหามา ไม่ได้มาจากเสียงประชาชน
และพวกนี้ก็จะคอยชี้นำสังคม ให้รัฐบาลทำตามสิ่งที่ตัวเองต้องการ

นักการเมืองต้องการคะแนนเสียง นั่นมันไม่ใช่สิ่งที่เลวร้าย แต่มันคือธุรกิจ
เราเอาคะแนนเสียงให้นักการเมืองที่อยากมีอำนาจ เราก็มีสิทธิ์ที่จะต่อรองแลกเปลี่ยนคะแนนเสียงของเรา กับการให้นักการเมืองคนนั้นใช้อำนาจไปในทางที่เราต้องการ

ตัวอย่างง่ายๆคือการพัฒนาท้องถิ่น เราเลือกผู้แทนเขต/จังหวัด ไปเปน ส.ส. ก็เพื่อพัฒนาท้องถิ่นของเรา
ในระดับประเทศที่เลือกปาร์ตี้ลิสท์ขึ้นไปเปนรัฐบาล ก็เพื่อพัฒนาทั้งประเทศ

ผมไม่รู้เหมือนกันว่าความเชื่อที่คิดว่า นักการเมืองต้องมีความจริงใจ ไม่ใช่ต้องการแค่คะแนนเสียง มาจากไหน ตั้งแต่เมื่อไหร่
แต่จริงๆแล้วมันคือมายาคติที่พยายามให้ประชาชนเพ้อฝันว่าต้องรอคนดีขี่ม้าขาวมาเปนผู้แทน
ทั้งที่จริงๆไม่ใช่ การเมืองแบบประชาธิปไตย คือการเลือกคนที่จะทำธุรกิจกับเราด้วยคะแนนเสียง อำนาจรัฐ
มันเปนเรื่องต่างตอบแทนที่นักการเมืองคนนั้นจะได้ผลประโยชน์ ในรูปของอำนาจ เงินเดือน และโอกาสที่จะกำหนดนโยบายของประเทศให้ไปในแนวทางที่นักการเมืองคนนั้นต้องการ

เอาแบบอุดมคติคือ สมมุตินักการเมืองสองพรรคมีความสามารถพอกัน
เพียงแต่พรรคนึงต้องการสร้างประเทศให้เปนมหาอำนาจ อีกพรรคต้องการปรับให้ประเทศอยู่สบาย เรียบง่าย
การที่ประชาชนจะเลือกพรรคไหน มันคือผลประโยชน์ของตัวนักการเมืองเอง ที่จะได้ทำให้ประเทศที่ตัวเองอยู่ เดินไปในทางที่้ต้องการ
เพียงแต่เมื่อใช้การตัดสินด้วยเสียงข้างมาก มันก็จะสอดคล้องกับความต้องการของประชาชนส่วนใหญ่

ผมคิดว่าเราถูกหลอก ให้มองคำว่าผลประโยชน์เปนเรื่องสกปรก นั่นก็แค่มายาคติของคนที่ต้องการครอบงำสังคม
คนพวกนี้ต้องการให้คนไม่เชื่อถือวิชาเศรษฐศาสตร์ และตีตัวออกห่างจากการเมือง
เพราะเมื่อคนไม่สนใจการเมือง คนกลุ่มน้อยก็จะควบคุมการเมืองให้เปนผลประโยชน์แก่ตัวเอง

ถ้าประชาชนออกไปโหวตไม่เลือกใคร ไม่รู้จะเลือกใคร
ก็จะเข้าทางคนกลุ่มนี้ ยัดเยียดคนที่ตัวเองควบคุมได้มาใช้อำนาจแทน

ก็ตามนั้นแหละครับ คนที่ไม่เคยล้มเหลว คือคนที่ไม่ได้ทำอะไรมากพอ

ปัญหาอย่างคือ บางทีเราไปคาดคั้นเอากับนักการเมืองตอนนี้ มันก็เปนช่องโหว่
ถึงมีระบบรองรับจริง พวกเขาก็อาจจะไม่อยากชี้แจงตอนนี้ เพราะไม่ว่าระบบไหนก็มีช่องโหว่

มันจะสบช่องให้ศัตรูเอาไปโจมตีเพื่อ

อย่างไรก็ดีความเปนจริงคือ มันก็ทั้งพรรคที่พูดแล้วก็ทำบ้าง พรรคที่พูดแล้วก็ไม่ทำ พรรคที่ลงมือทำแล้วไม่ทำให้ดี

บางทีการไปคาดคั้นเอานโยบายกันตอนนี้ อาจไม่ได้สำคัญ
เพราะการที่อธิบายนโยบายออกมาได้สวยหรู แต่พอถึงเวลาก็หาเหตุที่จะไม่ทำ

ในทางกลับกันที่นโยบายมีช่องโหว่ แต่พอถึงเวลาที่จะลงมือทำ ภาคประชาชนสามารถเข้าไปร่วมปรับแก้นโยบายให้รัดกุมได้

นโยบาย 30 บาท ไม่ได้ออกมาจากหัวของนายกโดยตรง ไม่ได้มาจากนโยบายแต่แรก
แต่เกิดจากการที่นักวิชาการไปต่อรอง เรียกร้อง
นายกสมัยนั้นเห็นว่าจะเพิ่มคะแนนเสียงตัวเองได้จึงเลือกทำ

บางทีการเปนผู้บริหารมันไม่ใช่การมีไอเดีย มีนโยบาย
แต่เปนการรู้จักตัดสินใจเลือกนโยบายจากหน่วยงานที่เหมาะสม

ซึ่งการไปคาดคั้นเอานโยบายตอนนี้ ผลของมันก็แค่การหาเสียง
นั่นคือสิ่งที่ผมคิดว่าเราต้องยอมรับ

ระบอบประชาธิปไตยไม่ใช่ระบอบที่เลวร้ายที่สุด แต่เป็นระบอบที่เลวร้ายน้อยที่สุด

ในความคิดของผมเห็นว่า “ประเทศไทยยังไม่เหมาะสมกับระบอบประชาธิไตย”

เพราะคนส่วนใหญ่ยังไม่รู้จักระบอบประชาธิปไตยที่แท้จริง และการได้มาซึ่งระบอบ

ประชาธิปไตยของคนไทยมันง่ายเกินไป หากเทียบกับนานาประเทศที่ใช้ระบอบ

ประชาธิปไตยเช่นเดียวกับประเทศไทย และประเทศไทยยังมีเรื่องน่าอัศจรรย์ใจ

ในอีกหลายเรื่อง หากว่าคุณลองสังเกตรอบตัวของคุณเองดีดี แล้วคุณจะเข้าใจกับคำว่า

“ที่นี่ประเทศไทย” ครับ

ขอแสดงความคิดเห็นร่วมด้วย กับคุณ ชายนิรนาม บางครั้งเรามองดูว่า จริง ๆ แล้วคนไทยเราเรียนรู้เรื่องประชาธิปไตยได้ดีพอหรือยัง หรือเข้าใจคำว่าประชาธิปไตยว่าอย่างไร? คำถามก็คือว่า เมื่อมีการเรียกร้องประชาธิปไตยทุกครั้ง เพราะเหตุใดจึงมีความรุนแรงเกิดขึ้นตามมา ถามคนที่เรียกร้องว่าต้องการอะไร คุณปู่ คุณลุง คุณป้า คุณตา ทั้งหลายว่า ประชาธิปไตยเป็นยังไงหรือ ได้คำตอบว่า ไม่รู้ รู้แต่ว่าต้องการประชาธิปไตย ถามเด็กที่เรียนเรื่องการเมืองการปกครองก็ตอบว่าไม่รู้ว่าประชาธิปไตยคืออะไร กราบขออภัยคุณครูทุกท่าน บางครั้ง บางท่าน ก็เป็นสมาชิกพรรคเสื้อ… บางท่านก็เป็นหัวคะแนน บางท่านก็ไม่เป็นกลางทางการเมือง (ขออภัยหากตรงประเด็นเกินไป) พอถามตำรวจ ตำรวจก็บอกว่าเลือกพรรคนี้แหละเพราะได้เงินเดือนเพิ่มมากดี ขออภัยท่านข้าราชการตำรวจที่น้ำดี บางคนลงเวลาแล้วไปขายของช่วยเมียที่บ้าน การเข้าแถวเคารพธงชาติ ยังไม่ทำ แล้วท่านจะพิทักษ์สันติราษฎร์ได้อย่างไร มันเลยกลายเป็นว่า จริง ๆ แล้ว ประชาธิปไตยควรเริ่มให้ข้าราชการทำความเข้าใจ หรือจะให้ประชาชนตาดำๆ ทำความเข้าใจกันเอง..แล้วก็เรียกร้องประชาธิปไตยไปวันๆ