โดย Sheradia
Tonight I can write the saddest lines.
Write, for example, ‘The night is starry
and the stars are blue and shiver in the distance.”
The night wind revolves in the sky and sings.
Tonight I can write the saddest lines.
I loved her, and sometimes she loved me too.
Through nights like this one I held her in my arms
I kissed her again and again under the endless sky.
She loved me sometimes, and I loved her too.
How could one not have loved her great still eyes.
Tonight I can write the saddest lines.
To think that I do not have her. To feel that I have lost her.
To hear the immense night, still more immense without her.
And the verse falls to the soul like dew to the pasture.
What does it matter that my love could not keep her.
The night is starry and she is not with me.
This is all. In the distance someone is singing. In the distance.
My soul is not satisfied that it has lost her.
My sight tries to find her as though to bring her closer.
My heart looks for her, and she is not with me.
The same night whitening the same trees.
We, of that time, are no longer the same.
I no longer love her, that’s certain, but how I loved her.
My voice tried to find the wind to touch her hearing.
Another’s. She will be another’s. As she was before my kisses.
Her voice. Her bright body. Her infinite eyes.
I no longer love her, that’s certain, but maybe I love her.
Love is so short, forgetting is so long.
Because through nights like this one I held her in my arms
my soul is not satisfied that it has lost her.
Though this be the last pain that she makes me suffer
and these the last verses that I write for her.
จากหนังสือ Twenty Love Poems and a Song of Despair
ประพันธ์ Pablo Neruda
แปล W. S. Merwin
…………………………………..
มีเรื่องเล่าว่า ในช่วงทศวรรษที่ 60 ที่ประเทศเวเนซูเอลา ครั้งหนึ่งขณะที่ Pablo Neruda นักกวีเอกของชิีลี จบการอ่านบทกวีของเขาให้ฝูงชนกว่าหกร้อยคนได้ฟัง ได้มีเสียงเรียกร้องจากลุ่มคนเหล่านั้นให้เขาอ่านบทกวีรักที่ 20 จากหนังสือรวมบทกวีรักที่ชื่อ Veinte poemas de amor y una canción desesperada (Twenty Love Poems and a Song of Despair) แต่ Neruda จำต้องกล่าวขอโทษ เนื่องจากเขาไม่ได้เตรียมหยิบบทกวีชิ้นนี้ พกติดตัวมาด้วย ฝูงชนหลายร้อยคนจึงได้พร้อมใจกันยืนขึ้น แล้วพร้อมกับเปล่งเสียงร่ายบทกวีที่ยี่สิบนี้เสียเอง
ไม่รู้ว่าเรื่องเล่านี้ มีความเป็นจริงมากน้อยเพียงใด แต่ที่แน่ชัดคือ Veinte poemas de amor ผลงานรวมบทกวีรัก 20 บทนี้ เป็นที่ชื่นชมของคนทั่วโลก มีถูกแปลออกไปเป็นภาษาต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก และเป็นผลงานของ Neruda ที่ผู้คนรู้จักดีและได้รับการตีพิมพ์มากที่สุด
โดยส่วนตัว เป็นคนที่ไม่ค่อยจะสามารถเข้าถึงงานประพันธ์ประเภทโคลงกลอนอะไรสักเท่าไร แต่จำได้ว่า ครั้งแรก ที่รู้จักบทกวีรักที่ 20 นี้ กลับรู้สึกซาบซึ้งติดตรึงใจในทันที และคิดว่านี่คือเสน่ห์ของบทกวีรักของ Neruda นั่นคือ ความเรียบง่ายที่ไม่ต้องตีความ
ไม่จำเป็นต้องมีผู้เชี่ยวชาญเชิงวรรณศิลป์้ที่ไหนมาวิเคราะห์หรือให้คำอธิบายใด ๆ เพื่อให้เราเข้าใจบทกวี เพราะนี่คือ “บทกวีของคนธรรมดา” ที่พวกเราทุกคนสามารถสัมผัสความรู้สึกทั้งหมดที่แฝงอยู่ในตัวอักษรเหล่านั้นด้วยตัวของเราเอง
รับรู้ถึงความเจ็บปวดทั้งหมดของชายคนนั้น เฉกเช่นเราเป็นผู้สูญเสียคนรักเสียเอง
เข้าใจทุำกสิ่งที่เขาพรรณาเสมือนดังกับว่า เรากำลังนั่งฟังมิตรสหายที่สนิทสนม รำพันถึงโศกนาฏกรรมของความรักของเขา ที่เราเคยได้รับรู้ ได้เห็นความเป็นไปของมันมาตลอด
เราไม่รู้สึกห่างเหินกับเหล่าตัวอักษรของบทกวี เพราะว่าเราไม่ได้มองเห็นมันเป็นตัวอักษรบนหนังสือ แต่กลับเป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ มีจิตวิญญาณ มีอารมณ์และความรู้สึก …