ทว่าไม่ให้พูดเรื่องการเมืองใช่มั้ยคะช่วงนี้ งั้นลองแวะเข้าไปชมบทความที่อาจสร้างความหวัง

ให้กับพี่น้องชาวเสื้อแดง ไม่มากก็น้อยดูบ้างดีมั้ยคะ

ลองเลือกดู น่าจะมีซักบทความนะคะ

“ที่ไหนมีการปิดกั้น ที่นั่นมักต้องมีการต่อสู้ค่ะ”

I choose an imperfect world where there is hope, instead of sitting around and sustaining the unfairness of life.

หากคอมเม้นท์ไม่อ่านโค้ต html คลิ้กชมภาพตามนี้นะคะ

http://photos2.hi5.com/0085/690/297/m1yok5690297-02.gif

ไม่ใช่หมายถึง “เสื้อแดง” นะครับ
ช่วงนี้เขาห้ามพูดเรื่่องการเมือง

ผมเห็น “แฟชั่น” ในเว็บไซต์แล้ว
ก็อดคิดว่า
นี่อาจเป็น “ทางออก” ของเมืองไทยก็เป็นได้

เมื่อเห็น “ศิลปะและของสวยๆงามๆ” เราก็อดที่จะปลาบปลื้มหัวใจ
และมีความหวังในชีวิตอีกครั้ง

ชัยชนะล้วนเกิดขึ้นจากพื้นฐานของความพ่ายแพ้ค่ะ

อย่าหยุดความเชื่อค่ะพี่น้องเสื้อแดง วันแห่งความหวังของคนเสื้อแดงมีอยู่จริง

ดิฉันเชื่ออย่างนั้นค่ะ

ดังนั้นการต่อสู้กันจึงต้องใช้ทั้งการ “สร้าง” และ “ทำลาย” ภาพ ของทั้งฝ่ายเราและฝ่ายตรงกันข้าม

ผมยกตัวอย่างกรณี สมัคร สุนทรเวช ภาพเขาในแง่จงรักภักดีมีสูงมาก ทักษิณก็ทราบดีจึงใช้สมัครเข้ามารับหน้าที่นำพรรคพลังประชาชนเพื่อต่อสู้ภาพ ความไม่จงรักภักดี ที่ตนเองถูกตราไว้

สมัครทำได้ดีครับ และเขาก็มีชั้นเชิงในแง่นี้ (นึกถึงกรณีโต้บรรหาร ว่าให้แหงนหน้าขึ้นมามองสายสะพายที่ตนเองใส่ว่าระดับไหนแล้ว, แล้วภายหลังก็ดอดไปกราบขอโทษบรรหารถึงบ้าน) แต่จุดอ่อนของสมัครก็คือเรื่อง 6 ตุลา เพราะเขาเป็นหนึ่งในคนที่ออกวิทยุปลุกระดมประชาชน ให้เข้าไปจัดการกับนักศึกษาในเหตุการณ์ 6 ตุลา

ความจริงแล้วบทบาทสมัครถือว่าเป็นตัวเล็กมากในแง่ 6 ตุลา เขาก็เป็นแค่นักพูดคนหนึ่งผ่านวิทยุยานเกราะเท่านั้น ก็ไม่ต่างอะไรกับทมยันตี ในความเห็นผมมองว่าคนอย่าง อุทาร, พล.ท. สำราญ, พล.ต. สุดสาย (หรือที่ใหญ่ๆกว่านั้น) ยังมีบทบาทมากกว่าสมัครเสียอีก แต่ก็นั่นแหละผลงานของสมัคร ทั้งในสภา การปราศรัยผ่านวิทยุ ในช่วงนั้น ก็ทำให้เขาได้บำเหน็จขึ้นชั้นว่าการมหาดไทย หลังเหตุการณ์ 6 ตุลา

แต่ในแง่การเมือง สำหรับสมัครแล้วเขาคู่ควรกับภาพที่ถูกวาดว่า เป็นผู้อยู่เบื้องหลัง 6 ตุลาทั้งหมด แถมเป็นหัวโจกใหญ่ในการฆาตกรรมนักศึกษาที่ธรรมศาสตร์อีกด้วย ซึ่งเรื่องนี้ถ้าไปคุยกับนักประวัติศาสตร์ที่เชี่ยวชาญเรื่องนี้ เขาจะขำกลิ้ง

เหตุการณ์มันผ่านมา 31 ปีแล้วครับ แต่ฝ่ายตรงข้ามก็ยังอุตส่าห์ขุดจุดอ่อนนี้มาทำลายสมัคร เมื่อวิธีนี้ไม่ได้ก็ใช้กรณีอื่นๆต่อไปอีก

ผมจึงจะไม่แปลกใจ สมมติปรีดีกลับมานำคนเสื้อแดงจริง ฝ่ายตรงข้ามต้องขุดจุดอ่อนเขามาโจมตีแน่นอน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องกรณีสวรรคต กรณีคอมมิวนิสต์ แล้วก็เชื่อมโยงไปใหญ่โตยิ่งกว่านั้น

ในทางการเมือง “ความจริง” ไม่สำคัญเท่า “ภาพ” หรอกครับ

ที่สำคัญ “ภาพ” นั้นก็สามารถถูกสร้างขึ้นได้ทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็น ภาพที่เกิดจากความจริง (white propaganda), เกิดจากกึ่งจริงกึ่งเท็จ (พูดความจริงไม่หมด – gray propaganda), หรือจากความเท็จทั้งหมด (black propaganda) เลยก็ได้

ถัดจากสงครามการเมืองเรื่องภาพแล้ว จึงมีการปฏิบัติการด้านการใช้กำลังเพื่อการเอาชนะหักโค่นกันเป็นลำดับถัดมา

เปรียบเทียบกองกำลังเสื้อแดง กับก่อนอภิวัฒน์ 2475 แน่นอนครับกำลัง 2475 ด้อยกว่ามาก ดังนั้นผมจึงต่อให้ ไม่ต้องเทียบกับ 2475 แต่ให้เทียบกรณี กบฎวังหลัง สมัย 2492 ไปเลย (หรือที่กลุ่มปรีดี เรียกเองว่า “ขบวนการประชาธิปไตย 26 กุมภาพันธ์” ) ตอนนั้นเกียรติภูมิของปรีดีสูงกว่าก่อน 2475 อย่างไม่ต้องสงสัย ทั้งพลังสนับสนุนของประชาชนก็ถือว่าไม่ด้อย และกำลังทหาร (ที่ผนวกระหว่างเสรีไทย และกองทัพเรือ) ก็ต้องถือว่ามีโอกาสสูง (ตอนนั้นกำลังฝ่ายรัฐบาลยังต้องถือว่าไม่เป็นปึกแผ่นดีด้วยซ้ำ) ปรีดียังทำไม่สำเร็จเลยครับ

คนอย่างแปลกนี่ไม่ใช่จะเดินช้อปตามตลาดแล้วเจอได้ง่ายๆ นะครับ แปลกนี่สอบเข้าโรงเรียนเสนาธิการได้เป็นที่ 1 และเดินทางไปศึกษาต่อที่โรงเรียนเสนาธิการทหารบกประเทศฝรั่งเศส ได้พบกับปรีดีที่นั่น จึงได้ช่วยกันคิดเรื่องแผนการเปลี่ยนการปกครองขึ้นนะครับ (เขาเป็นแกนคณะราษฎรสายทหารบก)

ที่สำคัญการเอาชนะในสงครามกลางเมืองครั้งใหญ่กับกลุ่มบวรเดช นี่ก็ไม่ใช่ว่าฝ่ายรัฐบาลจะได้เปรียบมากนะครับ ตอนนั้นต้องถือว่าคณะราษฎรก็มีความเสี่ยงที่จะพ่ายแพ้ได้ แต่แปลกก็สามารถเอาชนะได้ และทำให้สถานะของคณะราษฎรมั่นคงได้ในที่สุด (ร.7 ทรงสละราชสมบัติหลังเหตุการณ์นี้) การเอาชนะสงครามอินโดจีนกับฝรั่งเศสได้ก็เน้นย้ำให้เห็นความสามารถที่ไม่ธรรมดาของแปลกอีกครั้ง

เหมาเจ๋อตุงเคยกล่าวว่า “สงครามคือการต่อเนื่องของการเมือง สงครามคือการเมือง และตัวสงครามเองก็คือการปฏิบัติการที่มีลักษณะการเมือง ตั้งแต่โบราณกาลเป็นต้นมา ไม่มีสงครามใดๆ เลยที่ไม่มีลักษณะการเมืองติดอยู่ สงครามนั้นแยกออกจากการเมืองไม่ได้แม้สักขณะเดียว…”

การตัดสินทางการเมืองถึงท้ายที่สุด ก็ต้องใช้กำลังและความรุนแรงตัดสินครับ นี่คือเรื่องที่น่าเศร้าแต่เป็นความเป็นจริงของประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

พูดก็พูดเถอะครับ สำหรับสถานการณ์คนเสื้อแดงเมษายน 2552 ผมมองไม่เห็นทางชนะเลย ลองเปรียบเทียบกับรัฐบาลสมัคร-สมชาย ตอนที่เผชิญกับการประท้วงยาวนานของกลุ่มพันธมิตรฯ ผมก็ไม่เห็นมันจะทำอะไรได้เลยครับ สุดท้ายสม้ัครก็โดนศาลรัฐธรรมนูญตัดสินข้อหาทำอาหารให้กระเด็นจากเก้าอี้นายกฯ ส่วนสมชาย ก็โดนศาลรัฐธรรมนูญสั่งยุบพรรค และห้ามเล่นการเมืองเพราะเป็นกรรมการบริหารฯ

หรือก่อนหน้านั้นก็ได้ กรณีรัฐบาลทักษิณ ผมว่าถ้าไม่มีรัฐประหาร 2549 เกิดขึ้น ทักษิณก็อยู่ต่อไปเรื่อยๆได้ครับ

ส่วนขบวนการเสื้อแดง เมษายน 2552 มีอะไรนอกจากกำลังคนครับ?

(กรณี 2516, 2535 มีความขัดแย้งของชนชั้นนำที่กุมกำลังทหาร อยู่เบื้องหลังการจราจล ดูผิวเผินจึงดูเหมือนว่าประชาชนเป็นฝ่ายชนะ)

ผมยังไม่อยากวิเคราะห์ไปไกลกว่านั้น ว่าการต่อสู้ของคนเสื้อแดงจะต้องไปซ้ำรอยการต่อสู้ของพคท. ที่มีการแตกเสียงปืนที่บ้านนาบัว อำเภอเรณูนคร เมื่อปี 2508 เพราะผมเห็นว่าสังคมไทยก้าวหน้ามาไกลเกินกว่าที่จะย้อนกลับไปต่อสู้กันแบบนั้นอีกแล้ว ผมได้แต่หวังว่าชนชั้นนำไทยคงจะเข้าใจว่าประเทศไทยนั้นเปลี่ยนไปมาก และสามารถตัดสินใจได้อย่างถูกต้องเพื่อแก้ไขปัญหาให้ได้อย่างแท้จริง

…แต่ผมอาจจะฝันมากเกินไปก็ได้

สมมติว่าท่านเลือกนโยบายในการพัฒนาประเทศเป็นเศรษฐกิจกลไกตลาด ผมเชื่อว่สท่านจะได้รับการสนับสนุนจากมหาอำนาจตะวันตกและด้วยสติปัญญาและความสามารถท่าน ผมเชื่อว่าประเทศไทยมีความเป็นไปได้ที่จะพัฒนาในระดับเดียวกันกับเกาหลีใต้ในปัจจุบัน

ผมคิดว่า บทบาทของจอมพลแปลกนั้น ถูกดิสเครดิตไปมาก (อาจจะด้วยสาเหตุหลายๆประการ) ในขณะเดียวกัน ผมก็คิดว่า ท่านปรีดีนั้น สามารถจริง ดีจริง แต่ถ้าไม่ได้คนอย่างสุพจน์ คนอย่างสุลักษณ์ และอีกหลายๆคน

“เกียรติประวัติของท่านปรีดี” คงไม่สูงเด่นเช่นนี้

มันเป็นเรื่องของประวัติศาสตร์ และเกมชิงอำนาจในการนิยามวาทกรรม แยกไม่ออกครับ

สำหรับทักษิณนั้น ผมไม่คิดว่า ทรัพยากรของเขาเหนือกว่านะครับ
ภาพมันเหมือนเป็นอย่างนั้น
แต่ประเทศไทยยังมีอำนาจบางอย่างที่ทักษิณเอื้อมไปไม่ถึง

เวลาเปรียบเทียบทรัพยากรนั้น ไม่ควรเปรียบเทียบข้ามยุคสมัย เช่น ปรีดี กับทักษิณ

แต่ควรเปรียบเทียบในยุคสมัยเดียวกัน เช่น ปรีดี กับฝ่ายตรงข้ามปรีดี

ทักษิณกับฝ่ายตรงข้ามทักษิณ

ผมว่าหากเปรียบเทียบแบบนี้แล้ว ปรีดี กับทักษิณ คงไม่ได้มีความได้เปรียบเหนือคู่แข่งสักเท่าไร

ที่สำคัญ ในยุคปรีดีนั้น มีอำนาจบางอย่างได้ลดทอนลงไปมากแล้ว แต่สมัยทักษิณกลับตรงกันข้าม

คุณ Kan ยังยึดติดกับเหตุการณ์ภายหลัง 2475 เลยทำให้เข้าใจประเด็นผิดไปคนละเรื่องเลย ยิ่งว่าขุดเรื่องสวรรคตที่ไปไกลกู่ไม่กลับแล้วครับ Point คือปรีดีปฎิวัติสำเร็จ (แต่ปกครองไม่สำเร็จ อันนี้คนละประเด็น) แต่ทักษิณทั้งๆที่ทรัพยากรเหนือกว่าอย่างมากมายกลับทำไม่สำเร็จ ทำไมหรือครับ?

และไหนๆก็พูดถึงป.มาแล้ว ผมขอมองต่างมุมว่าจริงๆป.ไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลยในการปฎิวัติ บทบาทของป.สำคัญก็จริง แต่คนอย่างป.นี้เดินตลาดรอบหนึ่งอาจจะหามาได้ซัก 10-20 คน จะเอาใครมาใช้แทนก็ได้ครับ แต่คนอุดมการณ์แรงกล้าและมีมันสมองอย่างท่านปรีดีนี้ ร้อยปีอาจจะมีแค่คนเดียว Point ของอันนี้ก็คือ ขอให้มีแค่คนอย่างปรีดี คนอย่างปรีดีหาใครก็ได้มาแทนป. แต่ถ้ามีป. ป.หาปรีดีตามตลาดมาแทนไม่ได้หรอกครับ

สมมติถ้าปรีดีฟื้นกลับมาได้จริง (นี่สมมตินะครับ) ผมว่าสิ่งแรกที่ฝ่ายตรงข้ามจะต้องขุด นำมาใช้เล่นงานปรีดีก่อนเลยคือ กรณีสวรรคต ร.8 อันที่จริงกรณีนี้แหละเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ ส่วนหนึ่งของแกนนำนายทหารเรือลังเลที่จะช่วยปรีดีต่อสู้ในครั้งกบฎวังหลวงอย่างเต็มที่จนต้องพ่ายแพ้ไป

จะว่าไป การได้รับยกย่องในชั้นหลังของปรีดีอย่างมาก นอกเหนือจากเป็นการทำงานหนักของคุณสุพจน์ ด่านตระกูล และเกียรติภูมิของปรีดีเองที่ไม่ค่อยมีอะไรด่างพร้อย (ต่างจากแปลกมาก) ก็คงเป็นเพราะชนชั้นนำมองว่าเมื่อปรีดีสิ้นชีวิตไปก็ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงอีกต่อไปแล้วด้วย — ก็เลยปล่อยๆไป ให้มีการกอบกู้เกียรติภูมิของปรีดี ซึ่งผมว่ามันกลายเป็น illusion อย่างหนึ่งไป กลายเป็นว่าหากปรีดีมานำการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง จะต้องประสบความสำเร็จเสมอ

ซึ่งอันนี้จากที่เป็นมุมมองที่ผมวิเคราะห์ผมเชื่อว่าจะต้องมีอีกคนมา balance ซึ่งก็คือแปลก (ถ้าคนใดคนหนึ่งผมคิดว่าจะสำเร็จยาก หรือถึงสำเร็จก็คงรักษาไว้ได้ไม่นาน) แต่ถ้าเป็นทั้งคู่ผมเชื่อว่าจะทั้งประสบความสำเร็จ และรักษาไว้ได้นานครับ

ผมมองปัจจัยเรื่องผู้นำมีความสำคัญไม่น้อยกว่า ฐานกำลังมวลชน อย่าลืมว่า 2475 ก็ไม่ได้มีคนเห็นด้วยกับคณะราษฎรมากนัก เพียงแต่คณะราษฎรเข้าใจ “หัวใจ” สำคัญของการเปลี่ยนแปลงการเมืองไทยเท่านั้น