สมัคร สุนทรเวช : สถิตทั่วแต่ชั่วดี ประดับไว้ในโลกา

November 24, 2009

ในหนังสือ “การเมืองเรื่องตัณหา” ของนายสมัคร สุนทรเวช นั้น เขาได้เขียนเอาไว้ว่า

ผมเกิดเมื่อวันที่ ๑๓ เดือนมิถุนายน ปีกุน พ.ศ. ๒๔๗๘
 
ที่บอกรายละเอียดเอาไว้ตรงนี้ ก็เพียงเพื่อจะให้ท่านผู้อ่านได้รับทราบเอาไว้เท่านั้นว่าตอนที่ผมเขียนหนังสือเล่มนี้ ผมอายุ ๔๓ ไม่ได้มีเจตนาที่จะให้ผู้คนที่ชอบศึกษาวิชาโหรทั้งหลายเอาไปผูกดวงผูกดาวอะไรทั้งนั้น เพราะยังงั้นผมจึงไม่ได้บอกเวลาตกฟากของผมเอาไว้ด้วย


เพราะอย่างนี้เอง น้อยคนจึงทำนายชะตาชีวิตของสมัครได้อย่างแม่นยำ และชีวิตของเขาก็เป็นดั่งที่เขาเขียนเอาไว้ด้วยว่า “อายุอานามก็ไล่เลี่ยกันอยู่กับอายุของประชาธิปไตยเมืองไทย…” และด้วยเหตุที่เขาประกอบอาชีพเป็นนักการเมือง ประวัติชีวิตของเขาจึงเกี่ยวข้องโดยตรงอยู่กับประวัติศาสตร์การเมืองไทยอยู่มาก



ที่มา – บล็อก MyWay

ก่อนเข้าแวดวงทางการเมืองเขาเคยทำอาชีพเป็นเซลล์แมนขายเครื่องลงบัญชีไฟฟ้าเริ่มต้นด้วยเงินเดือน 900 บาท จนกระทั่งครั้งหลังสุดไต่เต้านานกว่า 8 ปี จึงขึ้นทำงานเป็นหัวหน้าแผนกบริษัทตัวแทนรถยนต์จากอังกฤษด้วยเงินเดือน 3,500 บาท ด้วยความที่ไม่มีเงินทองมากนัก เขาจึงตัดสินใจไปแต่งงานที่สถานเอกอัครราชฑูตไทย ในกรุงโตเกียวประเทศญี่ปุ่น เพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายในการจัดเลี้ยงแขก แล้วใช้เงินที่เหลือเก็บนั้นท่องเที่ยวอยู่ในญี่ปุ่น ไต้หวัน และฮ่องกงอีก 2 อาทิตย์จึงเดินทางกลับเมืองไทย

ซึ่งเมื่อกลับมาแล้ว ก็ได้เข้าสู่วงการเมืองโดยลงเลือกตั้งซ่อมสมาชิกสภาเทศบาลของกรุงเทพ ในเขต 3 บางเขน-สามเสน-พญาไท และชนะการเลือกตั้งเมื่ออายุ 36 ปี เคยคว่ำ “มังกรทางการเมือง” อย่าง ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมช คาเขตดุสิต เมื่อปี 2519 มาแล้ว

ชีวิตทางการเมืองของสมัคร สุนทรเวช ต้องกล่าวได้ว่า “ชั่วเจ็ดที ดีเจ็ดครั้ง” โชคชะตาของเขาขึ้นๆ ลงๆ กับการเมืองไทยอยู่ตลอดเวลา เขาไต่ขึ้นเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยเมื่อปี 2519 กับรัฐบาลของนายธานินทร์ กรัยวิเชียร

เขาแยกตัวออกจากพรรคประชาธิปัตย์มาตั้งพรรคประชากรไทย แล้วกวาดได้ที่ 29 จาก 32 ที่นั่งในการเลือกตั้งวันที่ 22 เมษายน 2522 ก่อนที่หลังจากนั้นจะพ่ายกระแส “มหาจำลอง” ให้กับพรรคพลังธรรม และต่อจากนั้นก็มีกระแส “ทักษิณฟีเวอร์” จากพรรคไทยรักไทยขึ้นมาอีก นั่นทำให้ฐานที่มั่นของพรรคประชากรไทยในกรุงเทพมหานครต้องสะเทือนอย่างหนัก

สมัครโบกมือลาสนามเลือกตั้งใหญ่ และได้รับเลือกเป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร จากการเลือกตั้ง พ.ศ. 2543 ด้วยคะแนนเสียง 1,016,096 คะแนน ซึ่งเป็นคะแนนเสียงมากที่สุดนับแต่เคยมีมา เขาตั้งใจจะอำลาชีวิตทางการเมืองด้วยการลงเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสมาชิก เมื่อปี 2549 แต่การรัฐประหารที่เกิดขึ้นก็ทำให้ เขาไม่มีโอกาสปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภา

โชคชะตาเขาพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง เมื่อนำพาสมาชิกพรรคพลังประชาชนหาเสียงจนได้รับชัยชนะ และได้รับเลือกให้ขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ควบรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ท่ามกลางการกล่าวหาและโจมตีจุดอ่อนจากฝ่ายตรงข้าม



ด้วยลีลาเจนเวทีของเขา ทำให้เขาสามารถเอาตัวรอดจากการอภิปรายในสภา ในขณะที่พยายามดุลอำนาจระหว่างขั้วพลังการเมืองทั้งในพรรคพลังประชาชนและ “อำนาจกองทัพ” ก่อนจะต้องอำลาตำแหน่งนายกรัฐมนตรีด้วยคำตัดสิน “ทำอาหาร” จากตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ

หลังจากนั้นข่าวคราวของเขาก็เริ่มเลือนหายไป

ก่อนจะกลับมาเป็นข่าวอีกครั้ง เมื่อเขาเดินทางไปรักษาตัวที่รัฐเท็กซัส พร้อมปรากฎรูปถ่ายของกลุ่มพันธมิตรฯ ที่มาประท้วงสาบแช่งเขา

และในที่สุดโรงพยาบาล บำรุงราษฎร์ ก็ออกแถลงการณ์ว่า นายสมัคร สุนทรเวช ถึงแก่อนิจกรรม เมื่อเช้าวันที่ 24 พฤศจิกายน เวลา 08.48 น. ด้วยอาการสงบ หลังจากที่เข้ารักษาตัวด้วยอาการของโรคมะเร็งตับ ตั้งแต่วันที่ 5 กันยายน 2552 ที่ผ่านมา

ชีวิตที่โลดแล่นไปบนเส้นทางทางการเมืองของนายสมัคร จึงแทบไม่ต่างอะไรกับเพลงสุนทราภรณ์ “โลกหมุนเวียน” ที่เขาเลือกขึ้นมาเปิดในรายการ “สนทนาประสาสมัคร” เลย

ยิ่งไม่ต่างอะไรไปจากคำประพันธ์ท่อนหนึ่งใน “กฤษณาสอนน้องคำฉันท์” ที่ระบุเอาไว้ว่า “อันโคกระบือและช้างสาร เมื่อตายลงแล้วก็ยังมีฟันและเขาทั้งคู่อยู่เป็นอนุสรณ์ ส่วนมนุษย์นั้นเมื่อชีวิตดับสูญ ทุกสิ่งในร่างกายก็หายสิ้นไป คงเหลือเพียงความชั่วและความดี ที่ยังถูกกล่าวขวัญถึง”

๏ พฤษภกาสร อีกกุญชรอันปลดปลง
โททนต์เสน่งคง สำคัญหลายในกายมี
 
๏ นรชาติวางวาย มลายสิ้นทั้งอินทรีย์
สถิตทั่วแต่ชั่วดี ประดับไว้ในโลกา
 
 
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส : กฤษณาสอนน้องคำฉันท์


โลกหมุนเวียน (สุนทราภรณ์) – สุนทราภรณ์

หมวดหมู่ politicalbase 

Related story:
  • “คนไม่เห็นผี”

    • Comments

    2 Responses to “สมัคร สุนทรเวช : สถิตทั่วแต่ชั่วดี ประดับไว้ในโลกา”

    1. 1. Oakyman on November 28th, 2009 1:05

      แนะนำให้อ่านบล็อก MyWay แหล่งที่มากันด้วย
      เนื้อหาครอบคลุมกว่า

    2. 2. กานต์ on November 28th, 2009 21:30

      ครับ งานเขียนแบบนี้เรียกว่า Obituary คือเป็นการเขียนข่าวมรณกรรมถึงผู้ตาย โดยเป็นการเล่าถึงชีวประวัติอย่างย่อๆ (ปกติไม่เกิน 1 หน้า) (หรือ Posthumous profiles) และผู้ตายที่ถูกกล่าวถึงนั้นเป็นคนที่มีผลกระทบกับความเป็นมา หรือประวัติศาสตร์ในสังคมด้วย

      ใน The Economist ก็จะมีการตีพิมพ์ Obituary เป็นประจำทุกสัปดาห์

      เป้าหมายงานเขียนแบบนี้จึงไม่ได้ตั้งใจจะเขียนถึงประวัติของเจ้าตัวให้ละเอียด หรือครอบคลุมอะไรมากมายครับ เพราะมันจะกลายเป็นชีวประวัติแบบเป็นทางการ ซึ่งอาจจะยืดยาวและน่าเบื่อมากเกินไป โดยปกติแล้วก็จะเป็นการเขียนถึง “ภาพรวม” และความ “โดดเด่น” ที่ได้ประเมินแล้วว่าน่าจะเป็นที่ยอมรับจากสังคม ในสายตาของผู้เขียนหรือผู้กล่าวถึง ซึ่งแน่นอนว่าทุกคนย่อมจะมีมุมมองที่ต่างกันอยู่แล้ว

      และในเชิงวรรณกรรม ก็ควรจะมีแนวการเขียนที่ “กระชับ” และ “น่าอ่าน”

      ถ้าเห็นว่าบทความชิ้นนี้ไม่ได้พูดถึงคุณสมัครในแง่ “ลบ” เลย นั่นก็เป็นความตั้งใจครับ ไม่ใช่แค่ว่าเพราะเป็น “ธรรมเนียม” ของสังคมไทย

      เพราะ “มุมมอง” ที่เป็นลบ นั้นขึ้นอยู่กับ จุดยืนของผู้ประเมินและบริบทของสังคมในแต่ละช่วง

      บทบาทที่คุณสมัครถูกวิพากษ์วิจารณ์มากที่สุดคือ การร่วมเป็นหนึ่งในนักพูดทางวิทยุยานเกราะในช่วง 6 ตุลาคม 2519 จุดยืนคุณสมัครตอนนั้นอยู่ตรงข้ามฝ่ายนักศึกษา แน่นอนว่าอยู่ตรงกับฝ่ายข้าง “ผู้มีอำนาจ”

      ในสายตาผู้ชื่นชมสิทธิมนุษยชนทั่วไป ย่อมต้องประเมินคุณสมัครในทาง “ลบ”

      แต่ก็อย่างว่า คำถามก็คือ 6 ตุลาคม 2519 ถูกพูดถึงอย่างชัดเจน และ “ครอบคลุม” มากน้อยแค่ไหน อย่าว่าแต่ในการพูดคุยทั่วไปตามแวดวงเสวนา หรือหน้าหนังสือพิมพ์เลย แม้แต่ในแวดวงวิชาการก็ดูเหมือนจะไม่มีการพูดถึงอย่างละเอียดมากนัก

      ถ้าสนใจอยากรู้ว่าในตอนนั้น คุณสมัครมีความสำคัญมากน้อยแค่ไหน ลองค้นหาข้อมูลได้ครับ จาก Politicalbase ใน เหตุการณ์ 6 ตุลาคม และ เหตุการณ์รัฐประหาร 6 ตุลาคม หรือแม้แต่กระทั่งประวัติของ คุณสมัคร เอง

      ถึงจะพยายามบันทึกไว้อย่างละเอียด แต่ก็ต้องบอกตามตรงว่า “ไม่ครบถ้วน”

      เมื่อไม่ครบถ้วน เราจะประเมินคนๆหนึ่งอย่างเป็นธรรมรอบด้านได้อย่างไร? ถูกผิดของคนจึงขึ้นอยู่กับความรู้สึกมากกว่าข้อเท็จจริง

      ประวัติศาสตร์ไทยนอกจาก “เพิ่งถูกสร้าง” แล้ว ยังถูกทำให้ “หลงลืม” และบางเสี้ยวส่วน “ห้ามกล่าวถึง” อีกด้วย

    Got something to say?





    
    ;