แต่หากวัดระดับการสูญเสียด้วยสิ่งที่เป็นนามธรรมแล้ว ประชาชนในประเทศไทยสูญเสียมามากแล้วค่ะ แม้การเปลี่ยนแปลงที่ว่าจะถูกจำกัดแค่วงของผู้มีอำนาจ แต่การผลัดเปลี่ยนอำนาจที่เหมือนสมบัติผลัดกันชม โดยมีความโลภโมโทสันของคนบางกลุ่มเป็นตัวกำหนดนี้ แลกมาด้วยความสูญเสียอิสรภาพทางจิตวิญญาณ ทางความคิด ทางการศึกษา ขาดโอกาสที่รื่นรมย์ในสุขภาพกายและใจที่แข็งแรง ฯลฯ

วันนี้ลองกวาดตาไปรอบๆ สังคมนักวิชาการหรือผู้ทรงเกียรติ์ทรงคุณวุฒิ นักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ ในประเทศนี้ มีท่านผู้กล้าหาญสักกี่คนทีออกมาปกป้องอิสรภาพ ความชอบธรรมที่คนส่วนใหญ่ในประเทศมีสิทธิที่จะได้รับ

ความต่างระหว่างชนชั้นกลางและชนชั้นล่าง ห่างกันเพียงนิดเดียว หากพลาดพลั้งคนชั้นกลางก็จะพลาดตกไปเป็นคนชั้นล่างได้โดยไม่ยาก นี่อาจเป็นเหตุผลหลักๆ ที่คนชั้นกลางพยายามที่ผูกมิตรกับคนชั้นสูงเอาไว้อย่างเหนียวแน่น จนหลายๆ ครั้งยอมเสียคำสัตย์ พูดหรือกระทำในสิ่งที่ตนเองก็รู้สึกลึกๆ ว่าไม่ชอบธรรม พูดง่ายๆก็คือความเห็นแก่ตัวนั่นแหละ กลัวตัวเองและครอบครัวจะลำบากในภายภาคหน้า

คำว่าขอสมานฉันท์ หรือประสานรับฟังความเห็นต่าง เป็นคำพูดที่สวยงาม หากออกมาจากก้นบึ้งหัวใจของผู้นำที่ทรงคุณธรรม มิใช่แสร้งพูดเพื่อสร้างภาพแบบที่เคยเป็นมา

เมื่อไรที่คนที่มีโอกาสมากกว่าคนอื่น จะรู้จักคำว่า”พอ” และ “เสียสละ” อย่างแท้จริง เงินทองและอำนาจเป็นของล้ำค่าก็จริงอยู่ แต่การมีชีวิตอยู่ท่ามกลางความทุกข์ของผู้อื่นจะเรียกว่าความสุขที่แท้จริงได้อย่างไร

หากผู้นำประเทศทุกๆคน ตระหนักถึงความเท่าเทียมกันของคุณค่าชีวิตมนุษย์ทุกคน ให้เท่ากับคนที่ตนเองรัก หรือ เท่ากับที่รักตัวเอง ไม่ว่าจะทำกันแบบเต็มใจหรือทำเพราะถูกบังคับตัวบทกฏหมายแล้ว ประเทศไทยคงก้าวหน้ากว่านี้เยอะ ช่องว่างระหว่างคนรวยและคนจนคงแคบลงกว่านี้

หากคนไทยส่วนใหญ่ฉลาดขึ้น คนจนลดลง จะทำให้คนที่เกิดมาบนกองเงินกองทองอยู่แล้ว มีความสุขน้อยลงไปสักเท่าไรกันเชียว??

“ผู้นำ” ที่ทุกๆสังคมต้องการควรมีน้ำใจเอื้อเฟื้ออันยิ่งใหญ่ ซึ่งจำเป็นต่อการปกครองคนกลุ่มใหญ่ให้อยู่ดีมีสุข อย่างสงบคือ “จำต้องมีน้ำใจอันยิ่งใหญ่ผิดมนุษย์ธรรมดา เพื่อเห็นและได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของคนไร้ค่า และการจะมีน้ำใจอันยิ่งใหญ่ได้นั้น คุณอาจจำเป็นต้องผ่านความทุกข์แบบเดียวมาก่อน”

แต่ก็ต้องยอมรับว่า “เมืองไทย” สูญเสียในการเปลี่ยนแปลงน้อยกว่าประเทศอื่น

และการเปลี่ยนแปลงมักจะจัดการกันแค่วงในของผู้มีอำนาจ ไม่ค่อยลามมาถึงประชาชน

คุณสุริยะใสติดธุระด่วนครับ มาไม่ได้จริงๆ

ไม่เห็นด้วยกับข้อความนี้นะคะ จะเต็มไปด้วยความนุ่มนวลละมุนละไมได้งัย เรามีเหตุการณ์นองเลือดก็หลายครั้งหลายหนอยู่นะ..เช่น พฤษภาทมิฬ ตุลาฯ 16&19 และล่าสุด สงกรานต์เลือดพล่านปี 52

ต้องเปลี่ยนข้อความ เป็น “ประชาชนถูกทำให้เชื่อว่า.. “สยาม..เป็นดินแดนสันติสุขมาช้านาน”

เอ..ไปๆมาๆ คุณสุริยะใส ไปไหนซะแล้วล่ะคะ ไม่มาร่วมเสวนาด้วยเหรอคะ? นึกว่าจะเป็นเวทีที่มีตัวแทนคนความเห็นต่างมาร่วมจริงๆ แบบ การเมืองใหม่ ประชาธิปปัตย์ เพื่อไทย ซะอีก.. แล้วจะประสานความเห็นต่างได้อย่างไรคะ? ในเมื่อฝั่งที่เห็นต่างไม่มาร่วมกันสร้างภาพแห่งความหวังอันเรืองรองร่วมกัน