พีระพันธ์

จะเห็นว่าหลังจากปี 2528 เป็นต้นมา การใช้อำนาจทางการเมืองจะต้องอิงความชอบธรรมจากรัฐสภามากขึ้น การทำรัฐประหารของรสช. ในปี 2534 แล้ว จปร.5 พยายามสืบทอดอำนาจ โดยการรวบรวมกลุ่มการเมืองมาจัดตั้งเป็นพรรคสามัคคีธรรมขึ้น ไม่ได้มีความเชื่อมโยงกับมวลชนดังที่ควรจะเป็น จึงเกิดการการประท้วงของประชาชนและเกิดพฤษภาทมิฬ 2535 ทำให้ พล.อ. สุจินดา หลุดออกจากตำแหน่งไป

ส่วนการทำรัฐประหารของ พล.อ. สนธิ ในปี 2549 จะเห็นว่าแม้มีความพยายามจัดตั้งพรรคทหารหลายต่อหลายครั้ง แต่แนวคิดเดิมแบบนี้ก็ไม่ประสบความสำเร็จในตัวของมันเอง สุดท้ายก็มีการคืนอำนาจสู่การเลือกตั้ง และพรรคพลังประชาชน (เดิม) ก็สามารถขึ้นสู่อำนาจ ก่อนที่จะถูกศาลรธน. ตัดสินให้ นายกฯ สมัคร หลุดจากตำแหน่ง และ ต่อมานายกฯ สมชายก็ต้องออกจากตำแหน่งด้วยข้อหายุบพรรค

ในสมัยนายกฯสมัคร / สมชาย ก็มีเสียงเรียกร้องให้ทหารทำการรัฐประหาร แต่ไม่ได้รับการตอบสนอง สาเหตุเป็นเพราะข้อเท็จจริงพื้นฐานว่า การทำรัฐประหารไม่สามารถยืนอยู่ได้ด้วยตัวของมันเองอีก (ผบ.ทบ. ต้องแบกรับความเสี่ยงจากการทำรัฐประหาร ในขณะที่ไม่ได้ประโยชน์อะไรภายหลังรัฐประหารมากกว่าที่เป็นอยู่มากนัก) ในที่สุดก็ต้องคืนอำนาจให้กับนักการเมืองสู่สนามเลือกตั้ง และปัญหาที่เกิดขึ้นคือการลงจากอำนาจ (เกษียณอายุราชการ) รัฐประหาร 2549 แก้ปัญหาเรื่องนี้โดยทิ้งมาตรา 309 เอาไว้ในรัฐธรรมนูญ 2550

ดังนั้นสิ่งที่ พล.อ. อนุพงษ์เลือกทำในสมัยรัฐบาลสมัคร คืออยู่เฉยๆ และสมัยรัฐบาลสมชายคือออกทีวีบอกแนะให้สมชายควรลาออก

ส่วนในช่วงเมษา 2552 และ ในปีนี้ ในช่วงแรก อนุพงษ์ก็มีทีท่าไม่ต้องการใช้กำลังทหารแก้ปัญหาการเมือง แต่เมื่อเหตุการณ์เกิดความตึงเครียดมากขึ้น เขาก็เลือกทำตามคำสั่งของรัฐบาลเพื่อสลายมวลชนเสื้อแดงทั้งสองครั้ง (โดยวางยุทธวิธีการสลายที่แตกต่างกันตามสภาพสถานการณ์) ทั้งที่มีข้อวิจารณ์ว่า กองทัพอาจทำรัฐประหารรัฐบาลอภิสิทธิ์ (มีคนถามผมเรื่องนี้หลายคน แต่หลังจากผมวิเคราะห์ด้วยกรอบคิดนี้ และข่าวกรองเปิด ผมก็สรุปอย่างสิ้นเชิงได้ว่าไม่มีรัฐประหารแน่นอน)

แต่กองทัพจะเชื่อมโยงกับประชาชน กับอารมณ์ของสัคงมมากขึ้นเหมือนกับพรรคการเมือง