The real tragedy of the poor is the poverty of ambition.

โศกนาฎกรรมที่แท้จริงของคนจนคือการขาดแคลนความทะเยอทะยาน

แล้วเรื่องนี้จะจบอย่างไร ใครรู้บ้าง รู้แต่ว่าจะต้อง ดีขึ้น

อารยธรรมที่รุ่งเรือง มักจะล่มสลาย ในเวลาต่อมาเสมอ

ขอบคุณครับ คุณ Suwannee

จริงๆ ผมเป็นผู้ร้ายนะครับ 555
แต่เนื่องจาก คนปัจจุบันชอบผู้ร้าย
หรือชอบพระเอกที่ evil หน่อยๆ
ผมจึงดูกลายเป็นพระเอก

แต่ในชีวิตจริง มันไม่มีพระเอกหรือผู้ร้าย
มีเพียงแต่ผู้แพ้และผู้ชนะ

แต่เชื่อว่าอีกไม่นาน สังคมคลื่นลูกที่ 3 จะทำให้เกิดชนชั้นใหม่ คือ ผู้ไม่แพ้ ไม่ชนะ ปลีกตัวไปอยู่ในสังคมส่วนตัว ทั้ง online และคนกลุ่มเล็กๆ ปลีกตัวไปหาความสงบตามเกาะต่างๆ ใช้ชีวิตเสพสุข ท่ามกลางโลกหล้าอันสับสน

ในอดีตเคยมีพวกปราชญ์จีนทำเช่นนี้ แต่สมัยนั้นเทคโนโลยียังไม่ดี จึงทำให้อาจต้องเผชิญความลำบากในการหลีกเร้น แต่ปัจจุบันน่าจะสุขสบายกว่าเยอะ

ผมจึงเชื่อเสมอว่าโลกของเราดีขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่ปัญหาสิ่งแวดล้อมที่หวาดกลัวกัน ตอนนี้ก็เริ่มเป็น Hot Issue มีคนใส่ใจ ปัญหาอาจเบาบางลง

ผมชื่นชมคุณ vajira ที่แจกแจงประเด็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง
และเห็นด้วยกับคุณ vajira อย่างมากเลยครับ

จริงๆไม่อยากพูดเลยนะ แต่ผมว่าคุณเจริญชัยคงต้องทบทวนตัวเองพอสมควรเลยล่ะ
ผมกล้าพูดเช่นนี้เพราะทราบว่าคุณเป็นบัณฑิต คุณยอมรับฟังอย่างผู้เจริญ และผมพูดด้วยความหวังดี

สำหรับคนอื่นๆผมเฉยๆ และมิกล้าขอรับ

ทำไมคนไม่รู้เรื่องปรัชญาการเมืองจะพูดเรื่องการเมืองไม่ได้? ทำไมจะฟังคนที่พูดคนละภาษาบ้างไม่ได้ เพราะอย่างน้อยก็พูดในฐานะของคนที่ไม่ใช่นักทฤษฎี พูดในฐานะอื่นที่คุณไม่ชอบ ผมโคตรเบื่อสุริยะใสแต่ผมเห็นว่าเทปนี้อย่างน้อยก็ยังน่าฟังในฐานะของสัมภาษณ์คนที่อยู่ในขบวนการคนหนึ่งถึงแม้อาจจะเกือบเป็นหัวหลักหัวตอในขบวนการนี้อย่างที่รู้ๆกัน หรือนักศึกษาสังคมศาสตร์ต้องฟังแต่พวก Elite ถึงจะ”มีค่าพอ”

ถ้ามองแบบpomoแบบที่คุณว่ามาความรู้ที่ถูกผลิตจากนักวิชาการที่”มีค่าพอ”ก็ตกอยู่ในมายาคติ กลไกแห่งอำนาจ เป้าหมายทางการเมือง ไม่ต่างจากชาวบ้าน ngo นักประท้วงอาชีพที่ไหน

บางทีคอมเมนต์ของนักศึกษาร้อนวิชาอาจะขำกว่า เดี่ยว 7 เป็นไหนๆก็ได้นะครับ