ดังนั้น จึงไม่แปลกที่พุทธศาสนิกชนจะเกิดความไม่เข้าใจหรือเคลือบแคลงสงสัย ในตัวหลักธรรมเอง และข้อปฏบัติ (ซึ่งมีหลายวิธีขึ้นอยู่กับว่าคนๆนั้นเหมาะกับวิธีแบบไหน) เพราะคำสั่งสอนของพุทธองค์เป็นของประณีต ละเอียดอ่อน แต่หากฝึกเจริญสติ และบำเพ็ญสมาธิภาวนาอย่างต่อเนื่อง จนเกิดปัญญาก็สามารถใช้ปัญญาตัวนี้แหละพิจารณาเอาได้ ว่าอะไรเป็นอะไร เพราะพุทธองค์ก็ตรัสไว้แล้วในกาลามสูตร(ไม่ให้เชื่ออะไรอย่างงมงาย ให้พิจารณาด้วยสติปัญญาของตัวเอง)

และการตัดสินว่าสิ่งที่อาจารย์สื่อออกมานั้นเป็นจริงและเชื่อถือได้แค่ไหน คงขึ้นอยู่กับระดับปัญญาของแต่ละคน เพราะแนวคิดของอาจารย์นั้นบอกตามตรงว่า หาได้น้อยคนจริงๆที่จะเข้าใจและยอมรับได้ เพราะแนวคิดและวิธีปฏิบัติเพื่อความหลุดพ้นนั้นมีหลายแนวทาง แต่เราสามารถใช้สติปัญญาตรวจสอบตัวเราเองได้ว่าเหมาะกับวิถีทางไหน

อีกประเด็นหนึ่งคือเราว่าอาจารย์เค้าไม่บ้าหรอก แต่ถ้าคนอื่นมองว่าเพี้ยนเราก็เข้าใจอยู่ เพราะตั้งแต่ติดตามผลงานของอาจารย์มา เราไม่เคยเห็นนักเขียน หรืออาจารย์คนไหนเลยที่มี แนวคิด ทัศนคติ เหมือนอาจารย์สุวินัย แต่ถ้าเค้าบ้าจริงก็คงมีเราอีกคนหนึ่งที่บ้าเป็นเพื่อนเค้า เพราะความคิดของเค้าหลายอย่างมากที่ตรงกับความคิดของตัวเรา ซึ่งเวลาพูดกับคนรอบข้าง ก็ไม่ค่อยมีใครเข้าใจ

อีกอย่างหนึ่งที่เราชอบคืออาจารย์เป็นคนใจกว้าง คือมองอะไรแบบองค์รวม เพราะ ผิด กับ ถูก ก็เป็นเพียงแค่จุดยืนที่แตกต่าง อยู่ที่ว่าเรามองจากแง่มุมไหน ดังนั้น การที่จะมองว่าอาจารย์เป็นคนยังไงกันแน่ งมงายหรือว่ารู้จริง หรือว่าเป็นคนซื่อจริงๆหรือเปล่าเลยถูกหลอก(จากกรณีเรื่องเปรต) นั้น ต้องมองแบบองค์รวม ไม่ใช่มองแต่ข้อผิดพลาดหรือความเลวในอดีตเพียงแง่มุมเดียว เพราะเราก็เป็นอีกคนหนึ่งซึ่งขอยืนยันว่า งานเขียนของอาจารย์เป็นงานเขียนที่ทรงคุณค่า และมีประโยชน์ต่อคนรุ่นหลังจริงๆ

……………………………………………………..

มันเกินกว่าที่จะบรรยายเป็นคำพูด

555

ประสบการณ์ครั้งหนึ่ง ที่ผมเคยได้ฝึกฝน “สมาธิ” กับอาจารย์
ผมจะไม่ลืมเลือนเลยครับ

“วัชรเซน”

เพื่อนเก่า เพื่อนแก่ เข้ามาเยี่ยมชมเรา

ยินดีที่คุณนัท ชื่นชอบครับ

สมเจตนารายการเรา ที่ต้องการให้ “มุมคิด” ที่แตกต่าง