หมายเหตุ บทความข้างล่างนี้คัดลอกมาจาก บทความรำพึงรำพันของสาวน้อยผู้หลงไหลนิยายกำลังภายในนางนึงนะฮาฟ

สมัยซ้องใต้ที่ก่อตั้งโดยจ้าวควานยิ่นขึ้นมาโดยให้ตัวเอกของเรื่องเหลียงเหวินเด็กหนุ่มบ้านนอกคอกนาต้องมาจับพลัดจับพลูสวมรอยเป็นไหวอันอ๋อง เหลียงเหวินจิ้งเป็นเด็กหนุ่มที่หลงใหลแต่ทางบุ๋นไม่เอาบู้แถมยังมีความขลาดเขลาเป็นพื้นฐานแต่ดันมีหน้าตาละม้ายคล้ายไหวอันอ๋องพระโอรสองค์รองแห่งซ้องใต้ประกอบกับไหวอันอ๋องตัวจริงถูกลอบสังหารไปคนสนิทของไหวอันอ๋องจึงบังคับให้เหลียงเหวินเป็นตัวแทนของไหวอันอ๋อง

ด้วยนิสัยอันขลาดเขลาเป็นทุนเดิมทำให้เหลียงเหวินคิดหนีทิ้งหัวโขนแต่เขาแอบเห็นการลอบฆ่าของนักฆ่าแห่งมองโกล โชคช่วยทำให้เขาได้รู้จักกับยอดคนรู้วิทยายุทธ์ถูกลอบทำร้ายครั้งนี้มิเพียงเป็นผลดีต่อเหลียงเหวิน นอกจากจะได้ฝึกกำลังภายในโดยไม่รู้ตัวแล้วยังได้พบรักกับสาวน้อยชาวมองโกลที่แม้ดุร้ายแต่งดงามยากหาใครเปรียบ

เหลียงเหวินจิ้งในคราบไหวอันอ๋องที่ได้รักกับหญิงชาวมองโกลและได้ฝึกปรือวิชาโดยไม่รู้ตัวได้ใช้ความรู้ทางบุ๋นที่มีเข้าช่วยเหลือเมืองเหอโจวจากการรุกรานของทัพมองโกล ถึงแม้เขาคิดถอนตัวแต่ติดที่บิดาสนับสนุนให้เขาปลอมตัวเพื่อรับใช้บ้านเมืองเหลียงเหวินจิ้งยามไร้ทางเลือกจึงต้องเค้นสมองรักษาเมืองจนถึงที่สุด

บทความเต็มไปด้วยจริตและมารยาของความหมกมุ่นในตัวเอง ยิ่งดัด ยิ่งดูขัดแย้ง ยิ่งพูด ยิ่งวิเคราะห์ ยิ่งเห็นความอ่อนเชิง

เห็นด้วยกับคนข้างบนว่า ถ้าเรื่องมันง่ายและตื้นอย่างนั้น เกมนี้มันจบไปนานแล้วครับ