แต่ถ้าอ่านโดยภาพรวม จะเห็นว่า
สิ่งที่บทความนี้เน้น คือ

“สร้างผู้ประกอบการใหม่”

ส่วนเรื่องภาษีนั้น ก็น่าจะมีผลต่อกำลังใจของผู้ประกอบเก่า

จุดที่น่าสนใจอีกอย่างคือ ความคาดหวังที่ว่า “ผู้ประกอบการใหม่”
จะกลายเป็นตัวจักรสำคัญในการแก้วิกฤตทุกครั้ง

ผมเห็นด้วยว่า “จริยธรรม” เป็นเรื่องสำคัญ ทั้งในการดำรงชีวิตและธุรกิจ
แต่การบอกว่า
“มนุษย์ทุกวันนี้ฉลาดขึ้นมาก แต่ไร้จริยธรรมมากขึ้นเหมือนกัน”

ผมว่าต้องพูดกันยาว
ศีลธรรม ชีวิต และ ธุรกิจ ไม่ใช่เรื่องที่จะพูดกันได้ง่ายๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงปฏิสัมพันธ์ของมัน

แต่มีเรื่องที่น่าสนใจเกิดขึ้นกับผม คือ การได้อ่านหนังสือ
“ความทรงจำ ความฝัน ความคิดคำนึง” ของ Jung ซึ่งเป็นนักจิตวิทยา ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับ ธุรกิจเลย

แต่ผมกลับได้พลังดลใจล้ำลึกอย่างบอกไม่ถูก เขาบอกว่า สิ่งสำคัญ คือ เราต้องค้นพบตัวเอง เขาพูดถึงเรื่องจิตไร้สำนึก ที่มีปฏิสัมพันธ์กับจิตสำนึก และวิถีชีวิตของเราทุกอย่าง

จนเช้าวันนี้ ผมได้ตระหนักว่า
“นอกจากต้องค้นพบตัวเอง เข้าใจตัวเองแล้ว เราต้องค้นให้พบว่า ภารกิจในชีวิต คืออะไร”

ช่วง 2-3 ปีมานี้ ผมพบว่า สิ่งที่ปรารถนา คือ การเป็นสื่อมวลชน การวางกลยุทธ์ การทำธุรกิจ ผมมีไฟและแรงบันดาลใจ

แต่มันไม่เพียงพอที่จะขับเคลื่อนความฝัน เพราะยังขาดการหลอมรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ผมยังไม่ค้นพบ “ภารกิจ” จากจิตใต้สำนึก จากทุกส่วนสัดในร่างกาย

แต่งานของ Jung ทำให้ผมต่อยอด และเข้าใจพลังของมนุษย์มากขึ้น

ผมจึงกระจ่างว่า “นักธุรกิจที่แท้จริง” นั้น จะต้องค้นพบตัวเอง ค้นพบภารกิจ โดยไม่ใช่แค่การคิด รู้สึก หรือมุ่งมั่น

แต่ต้องแนบชิดเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตและจิตวิญญาณ

ไม่ว่าคุณจะเป็นนักธุรกิจ วิศวกร นักลงทุน อาจารย์ ฯลฯ คุณมี 2 สิ่งที่ต้องทำ

1. เข้าใจตัวเองและชีวิตอย่างล้ำลึก
2. ทำภารกิจของตัวเองอย่างสุดชีวิต แต่จะทำเช่นนั้นได้ คุณต้องค้นหาภารกิจให้เจอก่อน ซึ่งอาจต้องค้นไปจนถึงระดับจิตวิญญาณหรือตัวตนอันล้ำลึก

ส่วนตัวผมว่าการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นตอนนี้
เหตุน่าจะมาจากของเล่นทางการเงินมากมาย ที่ออกมาเพื่อความสนุกและการเพิ่มมูลค่าเพียงอย่างเดียวของนักการเงินทั้งหลาย
โดยไม่ได้คิดถึงการป้องกันและเสริมสร้างความแข็งแรงของระบบเศรษฐกิจจริงๆเท่าไหร่เลย
ก่อนจะกระตุ้นเศรษฐกิจ ผมว่าน่าจะต้องมาทบทวนของเล่นพวกนั้นก่อน
ว่ามันมีประโยชน์ต่อคนส่วนใหญ่จริงหรือเปล่า
ผมว่าระยะสั้นของเล่นพวกนั้นน่ะดี แต่ระยะยาวเดี๋ยวก็เป็นแบบนี้อีกแหละ
(ส่วนตัวผมสะใจนิดหน่อยที่มันพังลงมา เพราะเอาแต่ได้กันท่าเดียว แต่สุดท้ายคนก่อเรื่องก็ต้องมาให้คนทั้งหมดมาช่วยกันแบกรับ ก็เหมือนไม่เป็นธรรมอยู่ เลยสะใจไม่เต็มที่)

เดี่ยวนี้ทุกสิ่งจะเจริญเติบโตแบบต่อเนื่องเป็นระยะเวลาเฟื่องฟูแบบสมัยก่อนทำได้ค่อนข้างยาก นอกจากเป็นนวัตกรรมระดับสูง หรือทุนสูงมาก หรือซับซ้อนมากๆ

เราเรียนหนังสือกันหนักแต่ไม่ได้พัฒนา มีแต่ก๊อปปี้ซัส่วนมาก ผมมองว่าภาคการเกษตรจะเป็นจุดนำตลาดในอนาคต คนที่มีอาณาเขตดินแดน และทรัพยากร ต่อให้โง่งมเพียงใด ยังคงเจริญรุ่งเรือง

แต่ในขณะที่คนฉลาดแต่ไม่รวย ต้องเวียนว่ายตายเกิดในวงสังคม เพื่อแย่งกันเป็นลูกจ้าง พวกที่มีทรัพยากรอยุ่ในมือ ต้นทุนการศึกษาสูงขึ้นแต่ไม่ได้สะท้อนรายได้ที่ลงทุนไปกับการเรียน
คงจะมีแค่ 1 ใน 10,000 หรือ 100,000 เท่านั้นที่จะมีโอกาสลืมตาอ้าปากได้ อันนี้เป็นมุมหนึ่งที่ผมมองนะครับ ผิดถูกคงไม่ว่ากันนะครับ ผมแค่อยากแลกเปลี่ยนมุมมองครับ

แต่เนื่องจากผมยังเป็น “ตัวกระจอก” จึงยังไม่กล้าเสนอแนวคิดนี้อย่างเต็มรูป
ไม่กล้าบอกว่า “นโยบายเศรษฐกิจ” มันไม่มีประโยชน์ หรือมีประโยชน์ไม่มากนัก

แต่ตอนนี้มี “รายใหญ่” มาบอกแทนแล้ว
โดนใจจริงๆ

มีหลายตอนที่เว่อร์ไปนิด แต่ก็สร้างแรงบันดาลใจอย่างดียิ่ง

ขอบคุณมาร์ค มากๆครับ

ปล.

“ผู้ประกอบการที่สร้างธุรกิจขึ้นมาจากมือเปล่านั้นไม่เคยสนใจว่าต้องจ่ายภาษีกี่เปอร์เซ็นต์ ตอนที่บิล เกตส์ ลาออกจากฮาร์วาร์ดมาตั้งไมโครซอฟท์ เขาไม่สนใจว่าอัตราภาษีตอนนั้นเท่าไร (แต่จริงๆ มันเยอะกว่าตอนนี้มาก) ตอนที่ไมเคิล เดลล์ ตั้งบริษัท PC’s Limited ซึ่งกลายมาเป็นเดลล์ในตอนนี้ เขาไม่รู้หรอกว่าภาษีรายได้นิติบุคคลมันคืออะไร ผมไม่คิดว่าจะมีผู้ก่อตั้งธุรกิจคนไหนเริ่มต้นธุรกิจของเขาด้วยการค้นหาว่าอัตราภาษีตอนนี้เป็นอย่างไร”

ฤา SIU เมื่อไม่กล่าวถึงการเมืองไทย จะเป็นเว็บปลุกใจไปแล้วววว

ชอบครับ บทความนี้